yalanyok

NoLiE ' dayım

2008-04-16T13:45:00.016+03:00

Yeni bir blogun vakti geldi sanırım ..
Bir dönem kapandı benim için ..

Ama hep söylüyorum , eskilerden kopmak değil bu .. Sadece yeni bir gün , yeni bir hafta , yeni bir yıl benim için ..

Bir sözüm vardı ;
Yalan söylemek yok , ne kimine ne de kendime ...!!!

NoLiE

Timuçin

2008-03-25T09:37:00.010+02:00

"Moğol" , son zamanlarda seyrettiğim en iyi film diyebilirim .
Aslında seyrettiğim bölüm , bir üçlemenin ilk kısmı . Timuçin'in , yani Cengiz Han'ın , çocukluğundan başlayan ve tüm Moğolların Kağan'ı olana kadar geçen süreci anlatan bölüm .
Filmin üç ana karakteri var ; Timuçin , Camuka ve Borte ...
Timuçin , çocuk yaşta , kağan olan babasının ölümüyle kendini düşmanlarla dolu bozkırlarda bulur . Hayatını kurtaran Camuka , artık onun kan kardeşidir . Borte ise tutkuyla bağlı olduğu sevgilisidir .
Timuçin , gerçek bir kağan olana kadar çok acı çeker ve tüm umutsuz anlarında en büyük yardımcısı Moğolların Tanrısı "Tengri"dir .
Borte ise onun için herşeyden daha değerlidir . Ona kavuşabilmek için defalarca ölümü göze alır . Borte'ye kavuştuğu an , onun için aslında "Büyük Kağan" olma yolculuğunun başlangıcıdır ; çünkü Tengri'den sonra , yeryüzündeki koruyucu meleği Borte'dir .

Filmde , bir kadının sevdiği erkek için neler yapabileceğini görüyorsunuz . Başarının sırrını bilen hep iki kişi vardır ; tek başınıza yapamazsınız ...!

Filmde beni en fazla etkileyen diyalog , Timuçin'in yıllar sonra Borte'ye kavuştuğu anda söylediği sözlerdi :
Borte , "Bana dokunmak istemiyor musun Timuçin ?"
Timuçin , "Benim sana dokunmam seni ikiye böler ...!"

Timuçin'i hayata bağlayan , ona dayanma gücü veren de buydu . Borte'ye dokunduğu an meleğini kaybetmekten korkuyordu . Dokunduğu an iki Borte olacaktı ... Sevgilisi Borte ve hep dokunmayı hayal ettiği ve o arzuyla yaşadığı Borte ...

Tabii , bu benim yorumum :)

Filmin felsefi yönü çok kuvvetli ... Görsel açıdan mükemmel ...
Kısaca "Gidin !" derim .

Yüksek Siyaset

2008-03-16T23:52:00.003+02:00

Hani herşeyi bildiğini zanneden ve güncel konularda ahkam kesen ve de benim gibi çok da siyasi konulara girmeyenleri duyarsızlıkla suçlayan bloggerlar var ya ... Onlar için bu ...!

Efendim , Kuzey Irak'tan niye apar topar çıktık ? Amerika "Höt" dedi ondan çıktık , derseniz herkesin dediğini demiş olursunuz ve günlerce bunu tartışırsınız . Yok Amerika niye öyle dedi , yok Genelkurmay Başkanı niye böyle dedi , uzar gider bu saçmalıklar ...
Efendim , biz Kuzey Irak'tan apar topar çıktık , çünkü biz oraya girdiğimizde İsrail de Gazze'ye girdi ve iki-üç günde yüzden fazla Filistinli'yi öldürdü . Amacı , Amerikan güdümlü iç ve dış basın Türkiye'nin operasyonunu tartışırken Gazze'deki hedefleri vurmak ve yüzbinlerce Filistinli'yi Mısır'a doğru sürmekti , yani katliam ve zorunlu göç yapmaktı . Hatırlayın , kısa bir süre önce Mısır sınırının delinebileceğini göstermediler mi ? Bir günde Mısır sınırından yarım milyon insan Gazze'den Mısır'a geçmedi mi ? Orda Filistin Halkı'na verilmek istenen mesaj şu idi ; "Zorunda kalırsanız tekrar sınırı delebilirsiniz , yani İsrail sizi bombalarken korkmayın , yanınızda Mısır var ona sığınırsınız" ve Gazze de İsrail tanklarına kalır ... ! Türkiye bu oyunu gördü ve apar topar operasyonu bitirdi , her türlü iç ve dış eleştirileri göze alarak ... İsrail de , Türkiye operasyonunu bitirince , bir gün sonra Gazze'den çıkmak zorunda kaldı ; çünkü eğer çıkmasaydı , Dünya Medyası mecburen bu konuyu işleyecek ve bütün Dünya Gazze'de olup bitenleri görecekti !

Yukardakileri nerden mi biliyorum ? Ben düşünen bir insanım da ondan ...
Bazıları gibi saçma sapan dizileri seyretmiyorum ya da gazete köşelerindeki saçmalıkları okuyup güdülen insanlardan değilim . Bu söylediklerimi söyleyen birisiyle de karşılaşmadım açıkçası ... Ne televizyonda ne de gazetelerde ... Ne de blog aleminde ...!

Kısacası bir Türkiye vatandaşı olarak ülkemin akılcı dış politikasından gurur duyuyorum ve ülkeme sonuna kadar bağlıyım .

Helal Olsun !!!

Uykusuz Gece .. Acı Çeken Erkek ..

2008-03-11T07:59:00.044+02:00

Bu saatlerde yazı yazdığımı hiç hatırlamıyorum . Çok doluyum ve uykusuz geçen berbat bir geceden sonra içimi dökmek istedim erkekçe ...
Bazen bir hatundan hoşlanan bir erkek olur , örneğimizde olduğu gibi ya da "Bu sayfada olduğu gibi" demem gerekiyordu galiba ... Yani benden bahsediyorum ...
Erkeğimiz çok da merak ettiği bir hatunla tanışmak için elinden geleni yapar ve bir akşam bir pastanede tanışırlar , ancak hatun bu erkekten hiç de hoşlanmaz ... Nedendir bilinmez , erkeğimiz belki de yeterince zeki olmadığı için bu kısmı çok kolay atlar ... Belki de kendine o kadar çok güveniyordur ki , ondan hoşlanmaması gibi bir seçeneğin varlığından haberi bile yoktur ahmağın ...
Bir iki msn muhabbetinden sonra tekrar görüşme isteğini dile getiren inatçı erkeğimize güzel hatun birşeyler anlatmaya çalışır , ama nafile ...! Erkek kararlıdır , tekrar bir şekilde görüşmek ister .
Yalnız erkeğimizin günahını da almayalım ; bu arada güzel hatuna bir mesaj yollar ve der ki : "Sana ilgi duyuyorum , ancak -ben sana ilgi duymuyorum- dersen , bunu olgunlukla karşılarım ve tepkin ne olursa olsun arkadaş kalmaktan yanayım !"
Aslında çok da duyarlı bir mesajdır bu ... Yani erkek şunu demek istemektedir ; "Lütfen bana umut verme ve hoşlanmadıysan bunu açıkça söyle !" . Hatta erkeğimiz o kadar duyarlıdır ki , bir de şunu demek istemektedir ; "Eğer benden hoşlanmadığını söylersen bunu gurur meselesi yapıp da başını ağrıtmam , çünkü sana gerçekten değer veriyorum !" .
Hatun sessiz kalır ...
Aradan iki hafta geçer ve hatun erkeğimizin telefonuna bir mesaj atar ;
"Sana bir içki ısmarlayayım mı ?" .
Erkeğin çok hoşuna gider tabii .
"Konu kapandı , bu kız benden hoşlanmıyor" derken , birden böyle bir mesaj ... Ancak o gün masterla ilgili bir sunumu olduğu için bu teklifi kabul edemez ... Aradan bir iki gün geçer ve yine bir msn muhabbeti sırasında (aslında erkeğimiz msn muhabbetlerinden çok hoşlanmaz , ama sırf hatunla iletişim kurabilmek için bu yolu tercih eder) bir akşam buluşmaya ve beraber bir balık lokantasında yemek yemeğe karar verirler ve o akşam sabırsızlıkla beklenir .
Akşam çok güzel geçmiştir . Hatun olabildiğince kendinden bahseder ve erkeğin onu yanlış tanımaması için olabildiğince açık davranır . Erkek de zaten halinden memnun , onunla vakit geçirmenin keyfini yaşar . Derken erkek hatunu evine bırakır ve içinden "Acaba bu yaşananlar yeni bir ilişkinin başlangıcı mı ?" der .
Birkaç gün sonra erkeğimiz yine msnde hatunla konuşur . Tekrar görüşmek istediğini söyler , ancak hatun "Bu ay çok doluyum" der . Erkeğimiz o kadar da salak değil tabii , durumu anlar ve hemen konuya girer , "Galiba artık benimle görüşmek istemiyorsun" der . Hatun , " Hemen bir takım yargılara varmak istiyorsun , bu senin sorunun" der ve ekler "Bir ilişki düşünmüyorum , eğer spesifik olarak bunu soruyorsan !" .
Erkeğimiz , ne yapsın zavallı , gerçekle tekrar yüzleşir ve "peki" der . Aradan iki hafta geçer ve hatun msnde erkeğimizi görünce biraz sohbet eder . "Napıyorsun , nasılsın ?" tarzında bir sohbettir bu ... Belli ki , kibar hatunumuz erkeğin gönlünü almak ve çok kafasına takmasın diye ona moral vermek istemektedir .
Derken bir akşam yine msnde karşılaşır erkekle hatun . Konu aşka gelir ne hikmetse ve hatun şunu der , "Ben kariyerle aşkın birarada olabileceğine inanmıyorum !" . Erkek şaşırır , ilk defa böyle bir tepkiyle karşılaşıyordur . "Niye ?"der , "Güzel olan her ikisinin de birarada olması değil mi?" .
"Hayır" der hatun , "Ben öyle bir örnek görmedim" .
Erkek düşünür ; "Acaba hatun bu konularda kendine çok güvenmiyor ve bu iş yoğunluğu içinde böyle bir ilişkiyi yürütemem mi diyor ?"
Erkeğimiz yine şaşkın ve ne yapacağını çok da bilmez bir vaziyette hatundan bir süre uzak durur . Gerçekte , hatunun da ne yapmak istediğini bilmediğini düşünür .
Derken Sevgililer Günü gelir ve erkeğimiz yine msne girer . Mesai saatlerinde telefonla aramak istememektedir . Bir süre bekler ve acaba hatun "Merhaba" der mi diye içinden geçirir . İlk tepkiyi hatundan bekler , çünkü hatunu taciz eder gibi hissetmektedir kendini ... Hatundan ses çıkmayınca o da msnden çıkar . Yalnız ertesi gün çok pişmandır , msnde görüp de bir "Merhaba" demediği için , üstelik Sevgililer Günü gibi bir fırsatı da kaçırdığını düşünür . Ona bir şarkı yollar Chris Isaak'ten , facebook sayfasına ... Two Hearts'tır parçanın adı ... Yani erkeğimiz abayı yakmıştır baya ...
Aradan bir iki gün geçer ve yine msn ... "Bana kızacaksın ama , seni görebilirsem çok mutlu olucam "der . Hatun kabul eder , "Tabii" der , "Ben sana kızmıyorum ki ...!"
Two Hearts ve üstüne kaymak gibi gelen bu sözler erkeğimizi yine umutlandırır . Perşembe günü buluşmaya karar verirler . Ancak cuma akşamı şehir dışına çıkacağını söyleyen hatunumuz , son anda bir iki saatliğine erkeğimizle görüşebileceğini söyler . Derken o gün görüşemezler ve iki hafta sonrası için anlaşırlar , bir jazz club'da eğlenmek için ...
O iki hafta geçer ve buluşacakları günden bir gün önce hatun geceye gelemeyeceğini söyler . Zavallı erkeğimiz yine perişan tabii ...
Ve gelelim birkaç gün sonrasına , yani dün geceye ...
Konu konuyu açar yine bir msn akşamında ... Hatun der ki " Hayat nasıl gidiyor , bir değişiklik var mı?" . Erkek der ki ,"Ne anlamda bir değişiklik ?"
"İş,AŞK vesaire" der hatun . Erkek hoşlandığı hatunun bu sorusuna anlam veremez ve doğal olarak konuya girer . "Senden hoşlandığımı söylemiştim" der .
Hatun , "Ben senin gibi düşünmüyorum "der . "Hayata bakışımız farklı"der . "Zaten seni görür görmez bunu anlamıştım ve belki inanmayacaksın ama bugünü görmüştüm "der ve devam eder , "Lütfen beni bir daha arama !" . Hatta şunu da söyler , "Seni arkadaşım olarak görmek istemiyorum !".
Zavallı erkeğimiz lacrimal kanallarının dolduğunu hissederek cevap verir ; "Bana tipim değilsin de ! ya da senden hoşlanmadım de !, ama iki saatte seni çözdüm deme !! "der . Yani tanıştıkları ilk akşamı kasteder .
Hatun büyük harflerle şunu yazar ; "SENDEN HOŞLANMIYORUM !" ve ekler , "İstediğin bu muydu ?" der ve msni kapatır .

Sevgili Bayanlar ,
Nedendir bilinmez , çoğu hatun biz erkeklerin cinsellikten başka birşey düşünmeyen kıllı ve tüylü yaratıklar olduğumuzu düşünür . Halbuki , gerçekte oldukça duygusal bir canlıdır erkek ... Bir kadın gibi duyguları vardır mesela ... Reddedilmek ise çok koyar adam olana ... Gözyaşı bezleri de vardır erkeklerin ... Hatta belki inanmayacaksınız , ama o gözyaşlarının döküldüğü iki küçük lacrimal kanal da vardır kadınlarda olduğu gibi ... Hani şu yukarda adı geçen iki küçük kanal ...!

Lafım şu ; bir erkek sizden hoşlandıysa ve bunu açıkça ifade ettiyse , lütfen aklınızdan geçeni siz de ona açıkça söyleyin . Eğer dallamanın teki değilse sizin söylediğinizi anlayacaktır . Belki öfkelenir , belki duymak istemediğiniz sözler söyleyebilir , ama inanın çok daha az acı çeker . Ve inanın sizin için de en iyisi budur ...
Aman üzülmesin , Aman şu da olmasın ya da
Aslında iyi çocuk , kırmak da istemiyorum demeyin !!!

Beşiktaşım Sen Çok Yaşa !!!

2008-01-23T12:46:00.000+02:00

Beşiktaş Erkek Basketbol Takımı , ULEB CUP'da tarih yazdı .

Her ne kadar "ULEB" adı bana çok sıcak gelmese de , "ULEB" Avrupa Basketbolu'nun ikinci büyük ligidir ve Beşiktaş'ım bu ligin ilk grup maçlarında kendi grubunun lideri olarak bir üst tura çıkmıştır ve benim gibi fanatik olmayan , ancak takımına gönülden bağlı bir basketbolseveri ziyadesiyle mutlu etmiştir .

Unutmadan ; Beşiktaş beş yıllık ULEB CUP tarihinde , ilk grup maçlarında namağlup grup lideri olarak bir üst tura çıkan ilk takımdır . Yani 10 maçın onunu da kazanmıştır . "Tarih yazdı" derken , laf olsun diye demedik ...!!!

Ah şimdi Beşiktaş'ta olmak vardı . Ihlamurdere'de Sultanahmet Köftecisi'nde köfte yemek ( Gerçek "Sultanahmet Köftecisi" ... Sultanahmet dışında bir tek Beşiktaş'ta var ) , ordan sahile yürümek ve boğazda bir cafe'de oturmak ne güzel olurdu . Öğlen vakti aklıma gelenler bunlar ... Saatler akşamı gösterince planlarda revizyona gidilebilir tabii :)

Annanemi özledim ... Beşiktaş'taki o küçük ve şirin evi özledim . Annanemle kahvaltı yapmayı , ardından da kahve içmeyi özledim . Annanemden eski İstanbul'u ve de eski Zonguldak'ı dinlemeyi özledim . Dayımla Beşiktaş Hamamı'na gitmeyi özledim ; hem de kışın ortasında , hemi de yerde bir karış kar varken .

Beşiktaş'ı özledim be güzelim ...!!!

Bilincim Açık .. Şuurum Bulanık ..

2007-12-20T18:13:00.001+02:00

Sevgili biricik ikizim Zeynepcim evleniyor ve ben sanki hiçbir şey olmuyormuş havasındayım . Yani demek istediğim , orta yerde “Zaten beklenen birşeydi ve de gerçekleşiyor” havası var .

Halbuki benim için evlilik her zaman , istesem de çok fazla yanaşamadığım bir kavram oldu .
Evlenmek , ev-li olmak , bir eş ve belki bir iki çocuk ...

Peki evliliği bu kadar çekici kılan nedir ?
Çoğalma içgüdüsümüdür , yoksa sahiplenme ya da "Bana ait birşeyler olsun" düşüncesimidir ?
Ya da evli olmak daha ucuzdur felsefesi mi :)
Hani , seni evde bekleyen bir eşin var ; sana yemek yapacak , giysilerini ütüleyecek , 12'den sonra sana erkek olduğunu hissettirecek ...
Bumudur evlilik ?

Aslında evlilik üzerine çok da düşünmedim açıkcası . Herşeyi doğal seyrine bırakmak ve bu arada bazı açılımların kendiliğinden olması ve de evlilik olacaksa bunun zaten bir şekilde olacağı bana göre hep en mantıklı olandı . Ancak zamanın dörtnala koştuğu bir evrende , en azından günlerin yeterince uzun olmadığı güneş sistemimizde , herşeyi oluruna bırakmak akıllıca mı ; doğrusu pek de emin değilim . Artık , zamanım çok fazlaymış gibi davranamıyorum ve birisinden hoşlandıysam bunu belli etmek için hiç de vakit kaybetmiyorum . Doğru ya da yanlış , ama şu sıralar yaptığım tam da bu ...

Yalnız , bütün bu kaos içinde bile vazgeçmediğim bir şartım var :
“Yürümeyecek bir ilişkiye asla girmem !”
Bu kural bende nerdeyse kanun hükmünde ... Sadece kendimle ilgili değil , O’nu da üzmeme hassasiyeti bu . Değer verdiğim insanların benim yüzümden acı çekmesi katlanabileceğim birşey olmadı hiçbir zaman .

Takva arıyorum belki de ...Karanlık sokakların ucundaki aydınlık bir pencere ... Soğuk bir evin penceresine konan küçük bir kuş ... Uzun yolda verilen sıcak bir çorba molası ...Candan , sıcak bir gülümseme ...

Yalansız bir hayat belki de tek istediğim !!!

Zeynocum , eşinle beraber hep mutlu olmanı diliyorum .

Bir de sağlıklı ol , gerisi yalan !

Biriz

2007-10-29T00:06:00.000+02:00

Malum , terör olayları ve Dış Dünya'nın bu olaylara karşı kayıtsızlığı metabolizmamızı hızlandırdı . Bizden başka herkesi düşman görür olduk . Ancak hatırlamamız gereken önemli bir nokta var . Vatanımıza ve bayrağımıza sahip çıkarken ırkçılık yapmayalım .

Türk toplumu Ebru’dur .
Mozaik demiyorum . Mozaikte küçük renkli taşlar her ne kadar bir bütünün parçası da olsalar ayrıdırlar .

Ebru’da ise renkler içiçedir ve suyla beslenir ; hayat gibi ...
O yüzden Ebru’ya “Suyun Rüyası” derler .

Bizler yüzyıllardır aynı topraklardaki havayı soluyan , aynı kaynaktan akan suyu yudumlayan insanlarız : Türk , Kürt , Laz , Arap , Çerkez , Arnavut , Boşnak , Gürcü , Rum , Ermeni ...
Bundan da kimsenin rahatsız olduğunu sanmıyorum .
Birileri de varsa rahatsız olan , onlar bizim içtiğimiz suyu içmeyen , aynı toprağı koklamayanlardır .
Yani ABD Kongresi’dir ya da Avrupa Parlamentosu’dur ya da Rusya Parlamentosu’nun alt kanadı Duma’dır ...

Teröre gelince ;
Hep büyük ve egemen güçlerin küçük oyuncağı oldu .
Bazen devletler kendi örgütlerini kendileri yarattılar , bazen de başkaları bunu yaptı .
Değişen tek şey ise adlar ya da ideolojiler oldu .
Lafın kısası , terörü hiçbir zaman ciddiye almadım .
Ama ciddiye aldığım birşey var ;
Kardeşlik , bir olma , bir bütün olma !

Biz EBRU ’yuz !

Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun !

Not : Yukarıdaki Ebru örneği , http://members.aol.com/marbling/ web adresinden alınmıştır .

Arda

2007-10-04T01:08:00.001+03:00

Konumuz Arda ...
Şuan kendisi uyumakta ve rahatsız edilmek istememektedir .
Dolayısıyla konumuzu Arda değil , ben anlatacağım :)

Arda geceyarısı ateşleniyor ve annesi bunu farkediyor ve Arda’ya ateş düşürücü veriyor ve üstündekileri çıkartıyor . Buraya kadar herşey normal . Ancak ateşi olan Arda havale geçiriyor . Yani ateşle beraber kasılmaları oluyor . Bu kasılmalar kısa bir süre sonra kendiliğinden geçiyor . Bütün bu olan bitene rağmen anne va baba Arda'yı herhangi bir sağlık kuruluşuna götürmüyorlar . Burada ilginç olan , küçük bir kasabada yaşayan anne ve babanın bu durum karşısında gereğinden fazla soğukkanlı olmaları ve hiçbir şey olmamış gibi davranmaları ...
Derken öğleye doğru Arda’nın yine ateşi yükseliyor . Anne ve baba Arda’yı hastaneye getiriyorlar . Arda acil servise girer girmez yine havale geçiriyor ve hemen müdahale ediliyor ve Arda'nın kasılmaları geçiyor .

Bu küçük öyküden çıkarılması gereken bazı dersler var .
Konumuz da bu zaten ...!!!

Ateşli Havale , küçük çocuklarda ve bebeklerde görülür . Genellikle yüksek ateş sırasında ortaya çıkar ( A >38 C ) . Altta yatan neden genelde viral enfeksiyonlardır . Tabii bakteriyel bir enfeksiyon da olabilir . Burada önemli olan ateşli havalenin basit mi , yoksa komplike mi olduğudur . Bunun ayrımını yapacak olan da doktordur . Yani örnek vermek gerekirse , çocuk menenjitten dolayı da havale geçiriyor olabilir , basit bir viral enfeksiyondan dolayı da havale geçiriyor olabilir . Tabii , bunu anne ve babanın bilmesi mümkün değil . Ancak anne ve babaya düşen önemli bir görev var ; o da bilinçli olmak ve çocuk ateşlendiğinde ne yapacağını bilmektir . Ayrıca şunu da söylemek gerekir ; ateşli havale öyküsü olan çocuklarda sonraki yaşlarında epilepsi nöbeti geçirme olasılığı diğerlerinden yüksektir .

Bebeğiniz ateşlendiğinde ;
-Üzerindeki giysileri çıkartın .
-Ilık su ( Soğuk su değil ) ile yıkayın ya da vücuduna ılık su ile ıslatılmış temiz bez koyun .
-Evinizde ateş düşürücü mutlaka bulundurun ve bebeğiniz ateşlendiğinde uygun dozda ateş düşürücü verin .

Peki herşeyi yaptınız ve ateş bir türlü düşmedi ve o sırada bebeğiniz de havale geçirdi ; ne yaparsınız ?
-Solunum yolunu açık tutmak çok önemli . Kusmuk ya da salya varsa onu temizleyin . Dil geriye kaçmışsa onu öne çekin .
-Vakit kaybetmeden en yakın sağlık kuruluşuna gidin .
-Bu sırada ağızdan herhangi birşey vermeyin .

“Tabii demesi kolay ; sıkıysa sen yap da görelim” diyeniniz olabilir :)
Bu da çok normal . Moraran ve kasılan bir çocuğun yanında ne yapacağını bilmek ve sakin olmak hiç de kolay değil . Ancak siz yine de yapılması gerekenleri bilin ve en azından Arda’nın annesi ve babası gibi bebeğinizin ikinci havaleyi geçirmesini beklemeyin ve onu en yakın sağlık kuruluşuna götürün .

Evet , bugünkü dersimiz bu kadar :)

Sultana - Kusu Kalkmaz

2007-09-27T13:29:00.001+03:00

Dinlemeyen varsa dinlesin :)
Komik olan , bu klibin yasakli olmasi .
Memelerle dolu sarki sozlerini hatirliyorum da ...
Galiba kadinlarin cinsellikten bahsetmesi bazilarina batiyor .

Sevgiler Sultana

Doktor Civanım

2007-09-17T10:47:00.000+03:00

Doktor Civanım , falanca üniversitenin falanca enstitüsünde işletme masterına başlıyor bugün .
Civan’lıktan eser kalmadı tabii :) , velakin öğrenme içgüdüsü kaya gibi maşallah .
Şuan büyük şirketlerde işletmeci olarak çalışan , hatta önemli yerlere gelen arkadaşlarıma sevgilerimi yolluyorum .
Vaktiyle az dalga geçmedim onlarla ...
“İşletme”ye hep bildik bir kelime anlamı yükledim durdum ;
“İdare etmek ...”
“Ağbi , bugün beni idare et” der gibi ...
Ya da olmayan birşeyi var gibi göstermek ;
“Ağbi , kızı iyi işlettik di mi?” der gibi ...
Aslında işletmenin gerçek anlamında bunlar da vardır . Malum ABD’deki Enron skandalı , işletmeciliğin ağbi-idare-et ve borsadakileri-iyi-işlettik-di-mi tarafını göstermedi mi ?
Yalnız , doktorluk mesleğinin güzel ve de önemli bir tarafı vardır :
Otokontrol !!!
Biz doktorlar şunu çok iyi biliriz ki , yaptığımız yanlış birşey anında bize ağrı , bulantı , kusma , baş dönmesi , karıncalanma ya da bilmem ne semptom olarak geri döner .
Ve biz doktorlar şunu çok iyi biliriz ki , yaptığımız iş çok doğru bile olsa ağrı , bulantı , kusma , baş dönmesi , karıncalanma ya da bilmem ne semptom yine bize paşa paşa gelir .
Yani biz doktorlar işimizi doğru yapmalıyızdır .
“Ağbi , bi hata olursa sonra hallederiz” rahatlığı bizde olamaz . Ancak işimizi çok doğru da yapsak , koşulların her an değişebileceğini ve aynı hastayla tekrar , belki de eskisinden çok daha kötü koşullarda karşılaşabileceğimizi biliriz .
Özetle , benden iyi bir işletmeci olur kanısındayım .
Ama , ilerde işi-kılıfına-uyduralım durumu ile karşılaşırsam ne yaparım bilemiyorum .

Nasıl , yöneticilik düşüncesine şimdiden kendimi hazırlıyorum di mi ?

Çok erken ...!!!

Bazı Şeyler

2007-09-09T21:08:00.000+03:00

Arkadaşlar mı burda ... Harika !

Biraz eğlenelim :)

Evet , iyi vakit geçirdik .
Bunu tekrarlayalım , olmaz mı ?
Görüşürüz ...

Dostum yavaş git olur mu :)
Eve gidince de bi çaldır , yine fazla içtin bugün ...

Şimdi eve bir sevgiliyle gitmek vardı .
Ne o Timurcum ??!!
Yetmedi mi arkadaşlar ?
Bırak hayal kurmayı ...
Hadi bakalım !

Eksikliğini hissettiğim bazı şeyler var ...
Anladınız siz !!!

Kamyon Çeker ...

2007-08-30T20:33:00.000+03:00

Kamyon çeker 10-20 ton , gönlüm çeker Paris Hilton

Hayatımı yazsam duble yol olur

Araman için illa hata mı yapmam gerekir

Aşıksan vur saza , şöförsen bas gaza

Karayollarında değil , beyaz kollarında öleyim

Gönlünde yer yoksa güzelim , farketmez ayakta giderim

Yokuşların ustasıyım , gözlerinin hastasıyım

Tek rakibim Türk Hava Yolları ...

Not : Kamyoncular yarışmış :))

Ağaçkakan

2007-08-25T23:30:00.000+03:00

Kuzenim Arzu , kahve falıma bakarken acaba birgün yeni yazıma ilham kaynağı olacağını tahmin edermiydi hiç bilinmez . Falcı hatun gerçek falcılara taş çıkartacak bir üslupla konuya giriverdi .
"Timur Ağbi , burda bir ağaçkakan var . Bak tam şurda ..."
"Sen artık bir ağaçkakan olmaya karar vermişsin . Tuttuğunu koparmak istiyorsun . Belli hedeflerin var ve onlara ulaşmak için çok kararlısın ."
"Hoşlandığın bir kız var ve sen onu elde etmek için elinden geleni yapacaksın ."
... diye uzayıp giden bir fal ancak bu denli ilgi çekici olabilirdi benim için .
Arzu'yu senede bir kez görebildiğim için bu fal seansı çoğalıp seanslar olamadı hiçbir zaman . Bundan hiç de şikayetçi değilim aslında . Herşeyi tadında bırakmak en güzeli .
Ağaçkakan olmuşken bir sonraki falda "yalıçapkını" olmak da var işin ucunda .
Evet , artık karşınızda gerçek bir ağaçkakan var .
İnadından tiftik keçilerine yün döktüren , mızmızlanmak yerine gerekirse mutfağa girip kendi yemeğini kendisi yapan , hatta blogger olmaktan vazgeçmişken blog aleminden kopamayacağını anlayarak günah çıkartan bir delikanlı ağaçkakan var karşınızda !!!

Barış Akarsu & Amasra

2007-07-09T18:25:00.000+03:00

Barış Akarsu için bir clip hazırladım .
Ancak youtube arkadaşımız o kadar yavaş ki , sonunda clibi blogda yayınlamaktan vazgeçtim .
Kendime sakladım yani .
Güzel de oldu aslında ; kendi Amasra fotoğraflarım ve Barış’ın "Amasra" şarkısı ...

Sevgili Barış ,
Amasra’daki Büyük Liman’da seni dinleme şansım olmuştu .
O gece Amasra seninle çoştu .
Limandaki kalabalığın içinde kaybolurken ilerde birgün senin için gözyaşı dökeceğim hiç aklıma gelmezdi .
Çok erken gittin be Barış , çok erken ...
Kalplerde hep varsın !
Hoşçakal ...

Bu yaz yine Amasra’dayım , her zaman ki gibi ...
Direkli’de beni bulabilirsiniz .
Barış’ın şarkılarını dinlerken
ya da tavla oynarken
ya da Agah’la dalma yarışı yaparken
ya da ...

Not : Bu blog bir süre sonra kendini kapatacaktır . Barış için kısa bir süreliğine açılmıştır . Uzun bir süre yazmayı düşünmüyorum . Çok kanıma dokunan bazı şeyler olursa belki iki laf etmek için gelirim .

Sevgiler ...

yeşil gözlere

2007-07-01T22:38:00.000+03:00

sen bitirdiğinde ben bitirmemiştim
bana laf anlatmak çok da kolay değil bazen
duymuyorum duymak istemezsem

hep bir sebep lazım bitirmek için
demek ki buraya kadarmış demek için
gitmeden evvel konuşmak istemiştim ya
ve sen hayır sonra konuşuruz demiştin
ben yaramı kendi ellerimle diktim o zaman
buraya kadarmış dedim
o an bitirdim

seninle tanışmak belki de bir mucizeydi
ajdanın dediği gibi
hani sorardın ya hangisi bizim şarkımız olacak diye
mucize

bi de

mutlu olmanı istiyorum

her zaman

Dün Akşam

2007-06-20T14:24:00.002+03:00

Mine’yle beraber dün akşam Çankaya’da bir eve konuk olduk . Size çok sıradan gelebilecek bu ziyaret bizim için hiç de öyle olmadı .
Kırklı yaşlarına kadar aradığı hayat arkadaşını bir türlü bulamayan bayan doktor arkadaşımızla , daha önceden bir evlilik yaşayan ve o evlilikten Down sendromlu bir çocuğu olan kariyer sahibi bir bürokratın şirin evleriydi konuk olduğumuz ev ...
Yeni evli çift , bizi kapıda karşıladığında en az bizler kadar heyecanlıydı . Elimizde meyvalı pasta ve birkaç küçük hediyeyle girdik içeriye .
Salona geçerken bize eşlik eden bir yığın eşya vardı . Bir tarafta cd’lerle dolu bir köşe ve müzik seti , diğer tarafta pencere önünde yer bulamayan ve koltukların arkasına sığınan çiçek dolu saksılar , yemek masasının yanıbaşında içkilerle dolu bir dolap , duvarı süsleyen çiniler , resimler ve düğün fotoğrafları ...
Salondaki koltuğa oturduğumda gözüme çarpan fotoğrafa uzandı ellerim . Benim de olduğum düğünden benim olmadığım bir fotoğraftı ellerimin arasındaki . Uzun uzun baktım fotoğrafa . Hiç evlenemeyecekmiş gibi düşündüğümüz gelinimize baktım . Gözlerindeki ışıltıyı kalbimde hissettim .
Mutluluğun resmi var mıdır bilmiyorum , ama mutluluğun fotoğrafını gördüm ben ... Mutlu olmanın ve hayata sarılmanın da yaşı olmadığını düşündüm .
Yemek masasında , “ Hayatım çayı verir misin ?” cümlesindeki Hayatım'a takıldım epeyce . Havadaki , kokusunu aldığım sevgi sözcükleri çayıma şeker oldu .
Kısır ve meyva salatasıyla süslü soframız ise doktorumuzun sağlıklı diyete olan düşkünlüğünü bize hatırlattı .
İlerleyen saatlerde , Fransa’da hukuk eğitimi alan damadımızla Mösyö Sarkozy’i konuştuk . AB’deki Türkiye karşıtı yaklaşımların aslında faydalı olduğuna ve bu düşüncelerin Türk toplumunda Avrupalı olma fikrinin sindirilmesine yardımcı olduğuna karar verdik . Yaklaşan seçimlerde neler olacağının tahminlerini yaptık . Gelinimize fal baktırdık ve ne hikmetse benim falda yine bol kısmet vardı tabii :)
Sofradan kalkıp gecenin serinliğine aldırmadan balkona geçtik . Mutlu bir çift olmanın sırlarını konuştuk hep beraber . Gelinimiz evlendikten sonra eşini daha iyi tanıdığını söylediğinde , damadımız da kendisini eşi sayesinde daha iyi tanıdığını ekledi . Sohbetin içinde güzel olan herşey vardı ; hoşgörü , sabır , sevecenlik , karşındakini tanıma çabası , öğrenme sürecinin sürekliliği , aileye saygı ve tabii ki sevgi ...
Kısacası dün gece evime , uzun zamandır belki de hiç olmadığım kadar mutlu döndüm ve içimdeki ikinci hayata olan inancımı tazeledim .
Dünya’daki ikinci hayat ....!

Sveta

2007-06-14T17:31:00.015+03:00

Aşkabat'ta ilk gün ...
Sabah erken saatlerde ulaştık Aşkabat'a .
Kısa bir mola sonrası Tejen'e doğru yola çıktık .
Şöförümüz Nuri , rehberimiz Muhammed , şirketten Batır , Gülizar hanım ve oğlu Çağrı ve ben ...

Minibüsümüz ...
Türkmenistan'da şehirdışına çıkarken böyle bir aracı günlüğü 75-100 dolara kiralamak mümkün . Bu fiyata herşey dahil ; ayrıca şöföre para vermiyorsunuz .
Eğer bu ülkeye turist olarak geldiyseniz , devlet size bir rehber veriyor .
Bu zorunlu bir uygulama . Pasaportunuz her zaman rehberde kalıyor .
Ve eğer turistseniz , nereye giderseniz gidin bir otelde kalmak zorundasınız .
"Ben arkadaşlarda kalıcam" ya da "Tek başıma dolaşmak istiyorum" demeyin , komik olur :)

Çağrı ...
Bu delikanlı benim yol arkadaşım ...
Türkmenistan'a beraber gittik ve beraber döndük .
Bu kadar zeki bir çocuk görmedim , ciddiyim .
Beni çok sevdi ...
Çocuklarla iyi anlaşıyorum , yeter ki ağlamasınlar :)

"Dermanhane"
Nedir arkadaşlar ?

Eczane :)

İlaca da "derman" diyorlar .

Acil Servis ?

"Tiz Kömehcilik" :)

Yol boyunca irili ufaklı dükkanlar var .
Her binanın çatısında ise Türkmen bayrağı görüyorsunuz .
Bunu çok sevdim .

Ertesi gün Aşkabat'a geri döndük .
Şehrin giriş kapısı ...
Aslında bu kapılar hiç de sembolik değil .
Bildiğiniz sınır kapısı .
Komünist dönemde bir şehirden diğerine gitmek için vize almanız gerekiyormuş .
Bu kapılarda da görevliler pasaport kontrolü yaparmış .
Şuan bu kadar sıkı olmasa da her şehrin girişinde ve çıkışında kapılar aktif olarak çalışıyor ve bazen sizi durdurup pasaport soruyorlar .
Bu ülkede nüfus cüzdanı diye birşey yok .
Herkesin pasaportu var , Türkmen ya da Rus olmanız farketmez .

Demiryolları petrol taşıyan vagonlarla dolu ...
Burası petrol ve doğalgaz cenneti .
Bir depo benzin 20 bin manat ; yani bir dolar bile değil :)
Doğalgaz ve elektrik bedava ...

Otelimiz Nebitçi
Yani petrolcülerin oteli ...
Bize de bu yakışır :)
Şirin , güzel bir otel .
Aşkabat'ta oteller bölgesi var ; birçok otel burda .
Çok lüks oteller de var tabii .

Aşkabat'ı dolaşıyoruz ...
Akşam olmaya yakın , saat 6-7 gibi ve sıcaklık 38 derece .
Türkmenistan'ın büyük bir çoğunluğu çöl .
Aşkabat ise geniş meydanları , geniş caddeleriyle tipik bir Sovyet kenti görünümünde .

Başkanlık Sarayı ...
Devlet başkanına "Başlık" diyorlar .
Bir diktatörün yetkilerine sahip .
Ağzından çıkan her söz kanun ...
Bu fotoğrafı çekmek için bile izin aldık .

Üç Ayak ...
Onlar için özgürlük anıtı gibi birşey .
Anıtın tepesinde ilk liderleri Türkmenbaşı'nın altın heykeli var .
Aşkabat anıtlar şehri ...

Dedim ya , bu şehir anıtlar , parklar ve çeşmeler şehri ...
Halkı fakir , ama devlet inanılmaz zengin ve bu zenginliği göstermek için ellerinden geleni yapmışlar .

Sekiz Ayak ...
Tepesinde Türkmen bayrağındaki Hilal ve beş Yıldız var .
Beş Yıldız , bu ülkeyi oluşturan beş boyu temsil ediyor .

Akşam yemeğimizi Ulu Dağ'da yedik :)
Aşkabat'ta çok sayıda Türk lokantası var .
Zaten şehir , inşaatlarda çalışmak için buraya gelen binlerce Türkle dolu .
Türkmenler turist kavramına çok uzak .
Onlar için yabancı demek , oraya çalışmak için gelen demek .
Ordaki ilk soru "Ne iş yapıyorsun ?"
"Ben turistim" dediğinizde anlamamış gözlerle bakıyorlar .

İnanılmaz bir içki tüketimi var .
İçki satan yerlerde , Türkiye'de çok az yerde görebileceğiniz bir yığın içki var .
Votka içmek ise nerdeyse su içmekle eş anlamlı ...
En pahalı içki ise rakı , çünkü içen yok :)
Ordaki Türkler de votka içiyor ; nasılsa sudan ucuz . Bir şişe votkayı 70-80 bin manata alabilirsiniz , yani 3-4 dolar .

Bu kılıç şeklindeki Kanyak 100 bin manat , yani 5 dolar bile değil :)

Beş Ayak ...
Şehrin ortasında çok geniş bir park var ve şehir bu park etrafına kurulu .
Aslında bu parklar bir değil , birkaç tane ...
Yani şehirde birkaç tane Central Park düşünün .
Beş Ayak da bu parklardan birinin tam ortasında ...Ayaklarında yapay şelaler var .
Üst kısmında ise lokanta var .
Son akşam yemeğimiz orda ...

Lokanta kısmına çıktık ; ve manzara ...

Türkmenler bir şehri baştan yaratmışlar .
Gördüğünüz binalarının yüzde 90'nı Türk inşaat şirketleri yapmış .
Anıtların hepsinde ise yine Türklerin imzası var .

Akşam olduğunda binalar ışıl ışıl .
Binaların ışıklandırılması zorunlu ; karanlık tek bir bina göremezsiniz .
Elektriğin bedava olduğunu söylemişmiydim :)

Türkmenleri böyle yerlerde görmek çok zor .
Zengin bir azınlık dışında halk çok fakir .

Masamızı terasa kurduk .
Rakımızı söyledik ...
ve o da ne :))
Rakılarımız Rumka ( Votka bardağı ) ile geldi , üstelik sek , yanında su bile yok .

Tamam , sıkmayın canınızı :)
Rakı bardağına benzeyen bardaklar bulduk .
Suyumuzu da istedik .
Sofra da hazır ...

Burası Aşkabat'taki beş yıldızlı otellerden biri .
Grand Otel ...
Alt katında diskosu var .
Florida , Akaltın ... diğer görülesi mekanlar ...

Bir haftalık Aşkabat gezim bitmek üzere ...
Uçağımız gece 04:00'de .
Yani Aşkabat geceleri için yeterince vakit var :)

Aşkabat'ta eğlence izole mekanlarla sınırlı , ancak bu mekanlarda inanılmaz bir atmosfer var ; her tarafta Rus güzeller ...
Bir de Özbek güzeller tabii .

Bülent ağbiye , Ali'ye ve Özbek güzeller Medina ve Güzel'e ve tabii ki Rus güzel Sveta'ya teşekkürler .
Aşkabat gecelerinde beni yalnız bırakmadılar ...

Yolum Türkmenistan

2007-05-30T01:22:00.000+03:00

İstanbul’a gidiyorum , iki gün sonra da Aşkabat ...
Giderken bir blogger gibi gitmek lazım tabii :)
Yazmadan olmuyor ...

Geçen yılbaşında ağbimin gönderdiği bir sms’i sizlerle paylaşmak isterim .
Bu Türkmence kısa mesaj , bugünlerde blogunun yıldönümünü kutlayanlara da gitmiş olsun .

Taze yılınız bilen kutlu bolsun
Hoşbetlik arzuliram
Bayramınız taze , yılınız gowi gülyağlı bolsun
Ruhunuz belent bolsun

Ben de size can sağlığı arzuliram :)
Görüşmek üzere ...

Not : Fotoğraf , Mogan Gölü kıyısındaki bir parktan - Ankara

Ağır Ağbi

2007-05-21T21:10:00.000+03:00

Ağır ağbi dertli mi dertli bugünlerde
Geleceği düşünmekten burnunun ucunu göremez oldu
Sürekli on sene sonrasını düşünür oldu ağır ağbi
Ağır ağbi göbeklenmeye ve daha da ağırlaşmaya başladı
Bir hafta sonra 41 yaşındaki bir dostu evlenecek
Belki de şuan ağır ağbiyi mutlu eden tek şey bu
Ağır ağbi ağbisini görmeye gidecek yurtdışına
O bile içindeki huzursuzluğu hafifletemedi ağır ağbinin
Yalnızlık belki de başına vurdu
Bir şapka takıyor
Başındaki şapkanın ilk sahibini arıyor ağır ağbi
Üzerindeki ağırlıkları atıp hafiflemek istiyor
Yoksa sığ sularda batacak ağır ağbi

Maria Sharapova

2007-05-20T14:05:00.000+03:00

Maria Sharapova !!
İstanbul’da ...

İstanbullu bloggerlar ,
Ne kadar şanslı olduğunuzu galiba daha önce de demiştim ve şimdi tekrar ediyorum .
Şanslısınız , gerçekten !

Şehirlerin kralı ve kortların kraliçesi nihayet buluştu .
Ne de olsa İstanbul’un da bir Cup’ı var artık .
Ve İstanbul Cup bence her geçen sene daha da popüler oluyor .
Hatta organizatörler bu işi bildiklerini çoktan ispatladılar .
Ne yazık ki , İstanbul’a bu ay sonu gidicem ve kraliçeyi yakından izleme şansım olmayacak .
Hatırlıyorum da , Zonguldak’ta tenis oynarken , yabancı ülkelerdeki turnuvalara gıpta ile bakardık .
Kortun bahçesine bir televizyon konur , herkes bir sandalye kapar ve Vizontele'yi anımsatan sahneler oluşurdu .
O zamanlar Navratilova vardı kortları silip savuran .
Delikanlı kadındı Navratilova :)
Soğuk savaş yıllarıydı o yıllar . Sporun kirletildiği , dopingin adeta yasal olduğu yıllar ...
Erkek görünümlü kadınlar vardı her yerde . Geniş omuzlu , üçgen vücutlu , sert görünüşlü kadınlardı onlar .
Mankenleri kıskandıracak güzellikteki tenisçiler ise çok sonradan kırmızı kortlara adım attılar .
Onları Türkiye’de görmek ise hayalden öte birşeydi .
Yani , kıymet bilelim ve kraliçeleri yalnız bırakmayalım .
Bırakmayalım ki , tekrar ve tekrar gelsinler ...

Vizemi Aldım

2007-05-16T11:07:00.000+03:00

Ağbim inşaat mühendisi olarak Türkmenistan’da çalışıyor .
Ondan bilirim , inşaat mühendisi olmak zordur .
Toz toprak içinde çalışırsın .
Bazen gecelerin şantiyede geçer .
Çoğu zaman da kent yaşamından uzakta , kırsalda çalışmak zorunda kalırsın .
Kış geldiğinde , yani inşaat mevsimi bittiğinde , “Bugün git , baharda tekrar gelirsin” diyen müteahhit patronların bile olur ...
Türkiye’de aldığın parayla hakettiğin yaşam standartlarına ulaşamazsın ve üç kuruş fazla kazanmak için gurbete gidersin .
Vatanından ve sevdiklerinden uzağa ...
Hem de çok uzaklara ...
Ve belki seni ziyarete gelen bir kardeşin olur , kim bilir :)
Dün itibariyle vizemi almış bulunuyorum .
Yakın zamanda Türkmenistan yollarına düşücem .
Bu arada bir turist vizesini almak 2 ay sürer mi ?
Evet , söz konusu olan Türkmenistan’sa tam 2 ay sürer .
Davet mektubu , bir yığın evrak ve formalite ...
Kardeş ülkemiz , Atayurdumuz , canımız ciğerimiz :)
Bunlar boş laflar mı ?
Hayır değil ! Oralardan gelmedik mi Anadolu’ya ?
Selçuklular imparatorluğu o topraklarda kurmadılar mı ?
Gel gelelim , bugün bir turist vizesi almak bile bu kadar uzun zaman alıyorsa , insan bazı şeyleri düşünmeden edemiyor .
Bu ülkeleri yönetenlerin , yani Türk Cumhuriyetleri’nden bahsediyorum , demokrasiyi ülkelerine getirmek gibi gerçek bir amaçları var mı acaba ?
Yoksa istedikleri ; dünyadan kopuk , kimsenin gitmeye cesaret edemediği ya da gitmek isteyenlerin vize alırken burnundan geldiği ülkeler mi olmak ?
Malesef şu gerçeği kabul etmek zorundayız :
Türk toplulukları , ister devlet olsunlar isterse özerk cumhuriyet ya da başka birşey , çağdaş toplumlar olmak adına almaları gereken daha çok mesafe olduğunu bilmeli .
Biz Türkiye Türkleri de onları sürekli pohpohlamak yerine demokrasi adına yapmaları gerekenleri kendilerine hatırlatmalıyız .

Lafın kısası , bir Türk Cumhuriyeti’ne giderken bir günde vizemi almak istiyorum .
Benim derdim bu ...!!

Gurbette çalışmak zorunda kalan herkese burdan selam olsun !
Sonsuz sevgiler !

Sarp - Eski Asklar

2007-05-10T10:44:00.001+03:00

Suan en favori parcam .
Niye diye sormayin !
Uzun hikaye ...
Aslında sonunu cozemedigim bir hikaye ...

Resim Heykel

2007-05-04T15:12:00.000+03:00

Ankara’da yaşayan biri olarak , ki öyle olduğunu zannediyorum !! , ilk defa Etnoğrafya Müzesi'ne gitme şanşım oldu .
Bir arkadaşımın arkadaşının babasının sergisi ...
Yani gitmek için bir neden vardı en azından :)
Mine’yle beraber gittik sergiye . Arabayla müzenin avlusuna girdiğimizde , karşımızdaki manzara ürkütücüydü diyebilirim .
Ankara’da ne kadar büyükelçilik arabası varsa hepsi ordaydı . Flamalı , bayraklı , pahalı arabalar ...
"Ah be Şahinur !" dedim , “ Bu kadar üst düzey bir sergi olacağını niye baştan söylemedin ?”
Kendi kendime söyleniyorum , Şahinur henüz yok ortalıkta ...
Bende pantolon ve gömlek , ne kravat var ne de ceket :)
Neyse ki , Mine gayet şık .
Kapıda iki hostes bayan , konuklara “ Hoşgeldiniz !” diyor .
Biz de kapıda bekliyoruz , girsek mi girmesek mi ?
Girsek ayıp olur mu ?
Hatta kapıdan girme girişiminde bulunsak , alırlar mı :)
Bu kararsızlık ortamında , Etnoğrafya Müzesi’nin etrafında biraz yürüdük . O sırada korumalardan birine içerde ne olduğunu sorduk . Meğer müzenin bir başka salonunda Filistin kültürü ile ilgili bir sergi varmış . Büyükelçiler de oraya davetli ...
Bendeki rahatlamayı görmeliydiniz :)
Bir yandan da içerdeki kokteyle geç kalmak istemiyoruz , girdik hemen içeri ...
Tanıdık kimse yok ...
Yine dışişlerinden bir yığın bürokrat var , ama en azından protokolün dozu daha az .
Elçiler yan tarafta ya :)
Mine’yle bir yandan resimlere bakıyoruz , bir yandan da arkadaşları bekliyoruz .
Konuşmalar , canlı müzik dinletisi , kokteyl ...
Herşey çok iyi düşünülmüş .
İçki servisi bile var .
Hatta adamın biri rakısını almış , bir köşede kuruyemişini yiyiyor ...
Böyle bir ortam ...
Bu arada , beni gören de ilk defa bir sergiye geldiğimi sanır . Sanki oraya ait değilim , sanki “ Musluklara bakmaya geldim ” tarzında bir havam var :)
Salonda kravatsız ve ceketsiz tek ben ...

Sergi bittiğinde hatırladığım tek şey ;
Etnoğrafya Müzesi’nin , Ulus’un trafik karmaşası içindeki sessizliği ve bekleyişi ...
Kim ne derse desin , Ankara’nın merkezi Ulus ; tarihiyle ve herşeye rağmen güzel kalmayı başaran yapılarıyla ...

Not : Yukarıdaki resim Şeref Bigalı'ya aittir . " Düğün " . Sergideki resimlerden biri ...

Vatandaşın Biri Diyor ki ...

2007-04-27T19:50:00.000+03:00

Güzel ülkemde parlamentomuz malesef uzlaşarak bir Cumhurbaşkanı seçememektedir .
Daha da kötüsü bu seçimi mahkemelik hale getirmiştir .
Yani yasa yapan parlamento aldığı kararın doğru olup olmadığını Anayasa Mahkemesi’ne sormaktadır .
Bir başka deyişle Anayasa’yı bile değiştirme gücü olan Yasama Organı ( TBMM ) , kendi aldığı bir kararı bir mahkemeye sormaktadır .
Sadece bu olay bile ne kadar basiretsiz bir parlamentoya sahip olduğumuzu göstermektedir .
Sormak lazım .
Bir ülkede parlamentonun üstünde bir güç varmıdır ?
Yoktur , olmamalıdır .
Mahkemeler parlamentonun üzerinde olamaz .
Ne de başka bir güç ...
Ya da bir parlamento aldığı bir kararı mahkemelik bir hale sokamaz .
Bizi yönetenler Cumhurbaşkanlığı gibi çok önemli bir makama seçim yaparken bile uzlaşma kültüründen ne kadar uzakta olduklarını göstermişlerdir .
Bu tiyatral gösteriyi anlamak için bir hukukçu olmaya da gerek yoktur .
Olan bitenler tek kelimeyle rezalettir .
Keşke parlamentodaki partiler ortak bir aday üzerinde anlaşabilselerdi .
Hiç olmazsa birden fazla partinin desteğini alan birkaç aday olabilseydi ve gerçek bir seçime fırsat verilseydi .
Açıkçası bir vatandaş olarak TBMM’ne olan güven kırıntılarımdan da geriye birşey kalmadı .
Bu parlamentodaki milletvekillerinin gerçekten bizi temsil etmeye yetkin ve ehliyetli olduklarına kesinlikle inanmıyorum .
Bırakın milletvekillerini , parti liderlerinin bile çocukça davranışlarını , kaprislerini bu millet haketmiyor .

Vatandaşın biri ,
Adı Timur !

Özgür Olmak

2007-04-25T17:06:00.000+03:00

Geçen gün skype güzel bir sürpriz yaptı bana .
Akdeniz’in masmavi sularından gülen bir yüz gösterdi .
Derken kısa bir sohbet ve ufak fotoğraf paslaşmaları ...
“Hmmm güzel kızmış” tarzında ilk izlenimler ...
Karşılıklı iltifatlar ...
Buraya kadar herşey normal tadındaydı denebilir .
Ta ki , küçük fotoğraftaki 600 cc'lik ufak oyuncağı görünceye kadar ...
Bundan sonrası kaymaklı ekmek kadayıfı mı desem , yoksa kaymaklı ayva tatlısı mı ?
İlla ki kaymak olacak tabii :)
Biraz da kıskançlık ...
Biraz , "Neden bende de böyle birşey yok ?"lar .
"Keşke bahçeli bir evim ve kendi garajım olsaydı"lar .
"Bendeki arabayı satsam acaba böyle birşey alabilirmiyim ?"ler .
"Hatta üstüne biraz da koymam gerekir"ler .

Özgür olmak istiyorum .
Kızılderili bir kız kadar özgür ...
Ya da Akdenizli , motosikletli güzel kadar özgür ...

Bu Kadın Oscar Alacak

2007-04-18T16:46:00.000+03:00

“Demedin !” demeyin diye dediydim :)

“Kara Kitap” , yakın zamanda , Babel’den sonra seyrettiğim en sürükleyici film diyebilirim .
İkinci Dünya Savaşı yıllarında ailesini kaybeden Hollandalı güzel bir kadının , direnişçi olduktan sonra Almanlara karşı mücadelesi ; üstelik o yıllarda Yahudi olmanın verdiği onca zorluk ve aşağılanma ...
Aklınıza soykırım filmi falan da gelmesin .
Farklı gerçekten ; tüm Almanları aşağılık insanlar gibi gösteren , şu alışık olduğumuz savaş filmlerinin çok uzağında .
Filmde yaşam mücadelesi veren insanlar , hangi milletten ya da dinden olursa olsun , aslında o yıllarda esen rüzgarların bir yana savurduğu harcanan hayatlar ...

Gelelim bu güzel bayana , Carice Van Houten .
Bence gelecek yıl , En İyi Kadın Oyuncu Oscarı'nı alır .
Hani onun kadar iyi bir iki hatunun daha çıktığını düşünelim , hiç olmazsa aday olur .
Filmdeki bir sahne , sevgilisini kaybeden ağlayan kadın sahnesi ; Carice Van Houten'ın ağlarken sergilediği performans bence gerçekten çok iyiydi .
Ve filmin finali ...
Seveceksiniz !

Not : Geçmişte Yahudi toplumunun yaşadığı acılar , bugün Filistinli Müslümanlara Yahudilerin yaptığının haklı bir gerekçesi olamaz . Kaldı ki , o soykırımı yapanlar Avrupalılardı , Filistinliler değil !

Ordaydım

2007-04-15T18:24:00.000+03:00

Korsanlar Kraliçesi

2007-04-10T17:18:00.000+03:00

kuralları var veya yok

kural koymak gibi bir derdi de yok

ona aittir yer ve zaman
kazayla karşısına çıkan erkeğin kalbine de çapasını saplar
yağmalar ne bulursa

erkek milletine güvenmez
kimse kriterlerine yanaşamaz bile
hayalindeki erkek hep çok uzaktadır
erişilemez , ulaşılamaz bir yerdedir

sahip olamadıkları onun için her zaman en değerlisidir
yanıbaşındakiler ise tüketilmiştir çoktan

Tanrı’yla arasına kimseyi sokmaz
yardım istediğinde sığınacağı yer hep en yücesidir
onu yıkılmaz yapan da budur

huysuzdur , ne zaman neyi isteyeceği önceden kestirilemez
kazanmaya alışkındır , güven sorunu da yoktur
neşelidir , eğlenmeyi ve eğlendirmeyi bilir

duygusal kırılganlıklarını ise kimselere hissettirmez
kara kutusu geminin en mahrem yerinde saklıdır

anahtarı ise okyanusun en derin çukurunda

Bıraktım Kendimi

2007-04-02T21:54:00.000+03:00

zor olmadı düğümlenen bakışlardaki şifreyi çözmek
çok önceden yakınlaşmıştı kulağıma olacak olanlar
arkasına bakmadan çevirdi yelkenini yeşil rüzgar
hissettiğim soğukluk son yağmur damlasıydı enseme düşen
gözlerimin nemini aldı götürdü uzaklara bulutlar
güneş çevirdi yüzünü benden yana olan yarınlara
mavi sular duruldu elini uzatan kıyıda
adım attım iz bırakmayan dalgalara
kumdan kaleler yokken bıraktım kendimi ıslak koya
süzülen yalnızlığım eridi gitti beyaz kumda

Yaş 33

2007-03-21T19:34:00.000+02:00

“Yaş 33 , yolun üçte biri” demiş blogger :)
Düşünüyorum da ; 33 olmak , ne büyük olaydı yaş yirmilerde iken .
O yaşlarda bana sorsalardı ,“33’ünde nasıl bir hayatın olacak ?” diye , kim bilir neler sıralardım .
Geriye baktığımda yapmak isteyip de yapamadığım o kadar çok şey var ki ...
Ama o yıllarda aklıma bile gelmeyen ve sonradan yaşanan da bir o kadar var .
“Herşey daha iyi olabilirmiydi ?” sorusu belki de kendimize en sık sorduğumuz soru .
Elbette , herşey çok daha iyi olabilirdi .
Ancak , herşey çok daha kötü de olabilirdi .
Ciddi bir sağlık sorunu yaşabilirdim ya da hayatımı altüst eden bir kaza geçirebilirdim .
Ya da çok sevdiğim insanların başına birşeyler gelebilirdi .
İşimden olabilir ve şuan işsiz güçsüz dolaşan biri de olabilirdim .
Yazılabilecek senaryolar gerçekten sayfalara sığmaz .
Galiba en güzeli , geçmişten ders almak ve sahip olduklarından ötürü Allah’a şükretmek .
Ve de daha iyisi için çabalamak .

Doğumgünümü kutlayan biri her zaman oldu ;
Zeynep , ikizim :)
Zeynocum , mutlu yıllar canım !

Omuz Ağrısı

2007-03-19T21:25:00.000+02:00

Bir haftadır sol omuz ağrısıyla boğuşuyorum .
Kullanmadığım ağrı kesici kalmadı .
Dolorex , Etol , Bi-profenid , Tylol ...
Malum , bende ilaç çok . Doktor olmanın en keyifli yanı , elinizin altında her zaman ilaç olmasıdır .
Hatta kullanırken meslek hastalığınız nükseder :)

Anında araştırmacı kişiliğiniz su yüzüne çıkar .
Bakalım bu ilaç kaç dakikada etki gösterecek ?
Etkisi ne kadar sürecek ?
Acaba hangisi daha kuvvetli ?
Kombinasyona ne dersin ?

X ve Y mi , yoksa Y ve Z mi ?
X+Y+Z ?
Yok , o kadar da değil :)
Aslında önemli olan koruyucu hekimlik . Hep söylenen budur ya ; ee doğru tabii ...
Omuz ağrısının altında yatan neden , bazen evde çok da amatörce yaptığım ağırlık egzersizleri ...
Yani ağırlıklardan beni koruyacak biri lazım :)
Planlı olmak bir yana , tam anlamıyla baştan savma ...
Bir salona gidip düzenli fitness egzersizleri yapmak hep aklımdadır , ne var ki tembel kişiliğim buna engeldir . Bir de para vermek istemiyorum . “Ne gerek var , evde kendim yaparım” diyorum . Sosyalleşme ihtiyacım da yok :)
Ne diyelim ;
Allah akıl fikir versin !

Counter Saçmalığına Son

2007-03-13T15:12:00.000+02:00

Nedir bu web counter saçmalığı ?
İnsanları patlıcan sayar gibi saymak ; para saymak belki zevkli olurdu , ona itirazım yok :)
"Acaba sayfamı kaç kişi ziyaret etti?" türünden lüzumsuz sualler .
Bir de bitmeyen istatistikler ...
Hangi ülkeden kaç kişi gelmiş , gelirken hangi yoldan gelmiş , niye gelmiş ?
Arama motorları hangi kelimede ya da cümlede beni hatırlamış ?
Koca dünyada araya araya beni mi bulmuş ?
Bulan kişi bulduğuna bin pişman mı olmuş :)
Yanlışlıkla yolu düşen tekrar mı uğramış ?
Tekrar uğramışsa niye uğramış ?
Ayrıca bu kadar soruya cevap bulsak mı bulmasak mı ?
Bulsak da bize faydası var mı ?
Kabul , bu counter saçmalığına bir süre ben de kapıldım , ama artık yeter !

Geçin bunları bloggerlar ... !
Free your mind !

Niye ?

2007-03-09T01:16:00.000+02:00

hep daha fazlasını istemek
bendeki hastalığın adı bu
sahip olduğunla yetinmemek
avcunun içindekinin kıymetini bilmemek
hiç bitmeyecek gibi çarçur etmek
duyguları tüketmek
yürekleri mengeneyle büzmek
lifleri gerdikçe germek
bağlara asılmak kopmayacağını zannederek
hep itaat beklemek
olmazlardan daralmak
zayıf noktayı görmek ve onu kaşımak
hayatı yaşamak yerine sürekli arifesinde olmak
hep yeniden başlamak ve habire hisleri güncellemek
ihtiyacım olan ise bunlar değil
sadece terbiye edilmek ...

Güzel Ülkemi Seviyorum

2007-03-01T17:42:00.000+02:00

2005 yılı kasım ayı , bir gün içinde iki trafik cezası yedim . Biri park cezası , diğeri ise aşırı hızdan . "Aynı günde niye iki ceza birden ?" diye sormayın , uzun hikaye :)
Tabii , duyarlı bir vatandaş olarak cezaları internetten ödedim . Aradan uzun bir süre geçtikten sonra , geçen ay adresime bir yazı geldi ; “Trafik cezanızı lütfen ödeyin” şeklinde ...
Yine duyarlı bir vatandaş olarak bugün Ankara Emniyeti’ne gittim ; hipodrom yanındaki binaya . Görevli memur “Cezalara biz bakmayız , Kurtuluş’a gideceksiniz” dedi .
Müdürlükte işimi halledemiyorlar ve beni şubeye yönlendiriyorlar ; müdürlüğe bağlı olan bir şubeye ...
Neyse , bu sefer Trafik Denetleme Şubesi’ne gittim . Ordaki memur arkadaşla ilginç bir diyalog yaşadım :
“Buyrun !”
“Trafik cezasını ödemem için bana bir yazı geldi , ama ben cezayı ödemiştim .”
“Tamam , ödediysen bi sorun yok”
Gayet rahat bir memur arkadaş :)
“Ben internetten ödedim yalnız , bi sorun çıkmasın . Elimde makbuz yok .”
“Yok yok , bi sorun yok . Zaten bize ödemiyorsun , vergi dairesine ödüyorsun . Onlar bilir ödendiğini .”
“Tamam da cezayı ödemem için yazı geldi”
“Biz onu bilmeyiz ki , sen cezayı ödedin mi ödemedin mi . Onu vergi dairesi bilir”
Burası ilginç ; “Sen cezayı erken ödemişsin”
Güzel ülkemde durum bu arkadaşlar . Memur beyin demek istediği , "Sana tebligat yapılmadan niye cezayı ödedin ?"
Trafik şube size bir yazı yolluyor , cezayı ödeyin diye ve bu yazı size fi tarihinde ulaşıyor . Trajikomik olan ise şu ; trafik şube bu yazıyı yollarken , cezanın ödenip ödenmediğini bilmiyor bile . Sonra benim gibi gariban vatandaş da :) ödediği cezayı tekrar ödememek için trafik şubeye gidiyor . Aldığı yanıt ise şu :
“Biz bilmeyiz ki onu , vergi dairesine gidicen”
Ama eklemeyi de unutmuyor ; “Ödediysen bi sorun yok , onu farkederler .”
Konuyu özetlemek gerekirse ; bir trafik cezası aldığınızda , lütfen ödemek için acele etmeyin . Hele benim gibi internetten falan da ödemeyin . Adresinize ceza tutanağı ile ilgili tebligatın gelmesini bekleyin .
Yani erken ödemeyin !

Güzel ülkemi seviyorum .
O kadar :))

Akıl Oyunu

2007-02-23T12:47:00.000+02:00

Aşk bir akıl oyunu ...
Ne Mecnun kaldı ne de Leyla .
Ölümsüz olan aşk değil , zeka .
Bir ilişkiyi sonsuz kılmak da bir akıl işi , Tac Mahal misali ...
En çekici kızlar , bana göre hep zeki kızlar oldu .
Tamam , her erkek bir Anna Nicole Smith ister yanında . Ama nereye kadar ?
Bir yarım saate varım , evet :)
Daha fazlası mı ? Asla !
Zeka kadar çekici hiçbir şey olamaz .
Bir kadın da bunu istemeli bir erkekte .
Etrafta o kadar sığ ilişki varken , bir ilişkiden beklenen sadece hayata biraz renk katmak olmamalı .
Beyin kıvrımlarınıza , korteksinize güvenin gönül dostları :)

İstanbul Oyuncak Müzesi

2007-02-17T12:33:00.000+02:00

Önyargılı olmak belki de en kötü yanlarımızdan biri .
Sunay Akın’ı ilk kez bir televizyon röportajında tanıdım . Tanıdım denemez tabii , yine bir önyargı sarmalının içinde dolaşıyorum ; yazarken bile ...
Bir röportajla bir insanı tanıyamazsınız .
Söyleşide konu “Kız kulesi”ydi . O zamanlar Kız kulesi henüz restore edilmemişti . İhale düzenlenmiş ve ihaleyi bir işadamının şirketi kazanmıştı . Belki hatırlarsınız ; kimileri buna karşı çıktı , kimileri ise destekledi .
Sunay Akın da buna karşı çıkanlardandı . Ona göre orası , bakir bir yerdi ve öylece kalmalıydı . Yani insanlardan uzak , bir efsane olarak orada sessiz sedasız durmalıydı .
Bu düşüncesi bana çok saçma geldi tabii . Bir mekan , içinde insanlar olduğu sürece yaşar . İnsanlar yoksa o mekan da yoktur .
Bu sabah tesadüfen TRT 2'de Sunay Akın’ı izledim .

Kendi kurduğu İstanbul Oyuncak Müzesi ’ni anlattı .
Ailesine ait Göztepe’deki tarihi bir köşkte oyuncak müzesi kurmuş . Türkiye’de olmayan bir müzeyi kendi çabasıyla , alın teriyle kurmuş .
Müzenin web sitesinde müze tanımı şöyle yapılıyor :
“Zeus'un Helikon dağında oturan dokuz güzel kızına “Musalar” denir . Onların bir diğer adı da ilham perileridir . Müze sözcüğünün kaynağı Musalar'dır . Yani , müze ilham perisi demektir .”

Sunay Akın müzesini anlatırken , gerçekte ne demek istediğini daha iyi anlıyorsunuz .
Hayalini gerçekleştirmenin kendisine verdiği mutluluk ekrandan taştı adeta .
Çok etkilendim .
Bana göre çağın çok gerisinde kaldığını düşündüğüm bir adam ( Kız kulesi ile ilgili düşüncelerinden dolayı ) bir anda en sevdiğim adamlardan biri oldu .
Kız kulesiyle ilgili düşüncesini de , kendisi müzesini anlatırken farkında olmadan bir şekilde çürüttü . Müzede ışık sensörleri var , yani kişiler olduğu sürece odalar aydınlık . Aynen şöyle dedi :
“Ben geldikçe ışık yanıyor , müzemizde sensörler var . Zaten kimse gelmeyecekse ışık niye yansın ?”
Sevgili Sunay Akın ,
Kurduğunuz oyuncak müzesinin ışıkları hep yansın ve müzeniz hiç yalnız kalmasın .
Kız Kulesi de tabii ...!

Tırtıl

2007-02-15T20:39:00.000+02:00

Sabah nöbete gidiyorum . Beypazarı minibüsündeyim .
Yanımdaki iki köylü vatandaş sohbet ediyorlar ;
-Ne iş yaparsın ?
-Kavak keserim .
-Bende de kavak var ama dursun hele , sonra keseriz . Kendin mi kesersin kavakları ?
-Evet kendim keserim , bende iki makina var .
-Hee , tırtıl !
-Evet , iki tırtıl var .

Yanlış okumadınız ; “Tırtıl” .
Memleketimin güzel insanları odun kesme makinasına “Tırtıl” diyor :)
Hani şu korku filmlerinin vazgeçilmez korku öğesi ; elektrikli testere !
Hani şu kan döken alet (!)
Hani ...
Bizde adı “Tırtıl” .
Sadece ve sadece , “Tırtıl” :)

Şu küçük canlılar ; tırtıllar ...
Ağaçta yaşarlar ve yaprak yerler , sonra da kelebek olur uçarlar .
Bizim “Tırtıl” ise yaprak yerine odun yemeyi tercih ediyor :)

Piano Plus

2007-02-11T21:06:00.001+02:00

Cuma akşamı pianonun sesini duyarak girdik içeri .
Ceketli , kravatlı ...
Beni öyle görmek zordur , çok çaba ister .
O gün de şık olmakta fayda vardı , farklı nedenlerden ötürü :)
Bir de severim ben , arada sırada böyle takılmayı ...
Aslında bazılarına göre son derece normal de , benim için ayda bir gün olacak birşey .

Gurme değilim , ancak iyi bir mekan girer girmez kendini ele veriyor .
Hele bir de masanız şık bir köşede ve tüm restorana hakimse memnuniyet artıyor tabii .

Kısa bir piano dinletisinden sonra , iki dazlak arkadaş çıktı sahneye .
Kaynaştık tabii , ben de o akşam dazlağım , çoğu zaman olduğu gibi :)
Müzikleri gayet iyiydi .

Masamıza bakan garson bayan ise çok kibardı , hatta biraz fazla kibardı .
İnsan mahçup oluyor .
"Menüye bakalım" dedik , birşey anlamayınca yardım istedik ; başladı anlatmaya ...
Her yemeğe o kadar hakim ki , şasırdım .
“Tarifini versenize” deseniz , başlayacak “bi çorba kaşığı ...” şeklinde .

Yanımda vanilyalı bir puro vardı , özel günlere sakladığım .
Aslında hediye ...
Benim gibi sigara içmeyen birine puro verirseniz ne olur ?
10 dk sonra söner .
Unuttum puroyu bir köşede :)

Aralarda dansçı bir kız çıktı , her defasında farklı bir kostüm ve müzik ...
Birara bizim masaya yaklaşır gibi oldu , neyseki yandaki masaları tercih etti .
Bizim masaya gelseydi ne olurdu ?
Kestirmek çok da güç değil ; herhalde interaktif bir dans olurdu diye düşünüyorum :)

İkinci şarabı da bitirdik .
Derken farklı bir grup geldi sahneye .
Garson bayan mesaisini tamamladı ve yerine başka bir garson geldi .
Biz ise , biraz da benim ertesi gün nöbetim olduğu için , erken kalkmak zorunda kaldık .

Özetle , son derece güzel bir mekan .
Servis harikaydı .
Yemekler güzeldi .
Hesap da olması gerektiği gibiydi ; biraz tuzlu :)

Eskiden daha güçlüydüm

2007-02-01T21:43:00.000+02:00

Birisi yamuk yaptı mı affetmezdim . Siler atardım defterden . Yüzüne bile bakmazdım .
Hatta o kişi yaptığına pişman bile olsa affetmezdim . Aldığım karar hep en son karar olurdu .
Ya şimdi ? Kızamıyorum insanlara .
En kızılası durumlarda bile kızgınlığım bir iki saat sürüyor .
Bilmiyorum neden .
Galiba artık küskünlükler , anlamsız çekişmeler , hep kazanmak gibi gereksiz düşüncelerden çok uzaktayım .
Birisiyle sorun yaşadığım zaman en çok ben zarar görüyorum .
Bazen eskiye dönmek istediğim anlar olmuyor değil .
Geçmişte kimin ne düşündüğü umrumda değildi , o kişi kim olursa olsun .
Şimdi ise o kadar kolay değil ...
Burda kastettiğim ikili ilişkiler ya da arkadaşlar .
Yoksa sokaktaki insan yine umrumda değil .
Benimle bir şekilde diyaloğu olmayanlar da ...
Ama birşeyler paylaştıysam , ki bu ne olursa olsun , o insan yanlış yaptığında , ki bana göre yanlış tabii , sonsuz bir merhamet var içimde ...
Komik ama doğru , ben de inanamıyorum .
Doktorluk mu beni bu hale getirdi , yoksa büyüdük mü ne :)
Bilmiyorum ...

Deja Vu

2007-01-29T20:50:00.000+02:00

İsme bakıp aldanmayın , aslında filmin konusu deja vu falan değil .
Bir tür zaman makinesi var polislerin elinde .
Adli olayları bu olağandışı makineyle çözmeye çalışan , bir grup üstün zekalı olduklarını sanan polis arkadaşlardan öte birşey yok aslında .
"Kaçırmayın" demiyorum .
"İzlenmesi gereken bi film" de demicem .
“Yapacak bişey yok , istersen filme gidelim” türünden ikili sohbetlerde akla gelebilecek ve de görsel açıdan oldukça tatmin edici bir film .
Görsellik derken , efektleri kastediyorum tabii .
Siz ne sandınız :)

Anouk - Lost

2007-01-25T00:40:00.001+02:00

Su siralar en cok dinledigim sarki .

İki Güzel İnsan

2007-01-24T20:34:00.000+02:00

Dün akşam doğumgünü kutlandı bende , şöyle başbaşa . İki güzel insan da vardı .
Ortada küçük bir pasta , yanında kurabiyeler , pizza dilimleri ve bir de şarap beyazından .
Bir de yeşil gözlü bir güzel tabii , ee herşey onun için hazırlanmıştı .
Hediye alındı , hatta hediye alındığı bile söylendi .
Ayıp ettik tabii :)
Önceden söylenir mi hiç “Hediye aldık” diye ?
Maksat varolan merakı biraz daha yoğun yaşatmak .
Meraktan deli etmek .
Hediye beğenildi tabii .
Ben alırım da beğenilmez mi ?
Tabu da oynandı kuruyemiş eşliğinde .
Sigara içmek isteyen korkumdan mutfağa kaçtı :)
Bilgisayardaki pürüzler evde yazılımcı olunca haloldu .
“Yarın işe gideceğiz” dendi , bir daha ki sefere sözler alındı .
Güzel bir akşamdı .

Mutlu yıllar ...
Canım benimm !

Fotodakiler mi ?
Dedim ya “ iki güzel insan” , bir akşam onlardayken .
Nedim&Pınar

Ahenk

2007-01-11T14:16:00.000+02:00

İstanbul’a gidiyorum .
Sevgili arkadaşım Ahenk evleniyor .
İstanbul Tarabya sırtlarında 13-Ocak’ta .

Ahenk’le arkadaşlığımız kolejin hazırlık sınıfında başladı . Yani kabaca 20 yılı deviren bir arkadaşlık . Doğal olarak Ahenk’le çok anım var ...

Çocukken , Zonguldak’taki evlerine gittiğimi hatırlıyorum . Ahenk yurtdışından gelen parfüm şişesini bize gösterirken , ben parfüm şişesini yere düşürmüştüm ve parfümün yarısı yere dökülmüştü . Ahenk beni nerdeyse öldürecekti . Çok utanmıştım . Aradan iki dakika bile geçmedi ve Ahenk herşeyi çoktan unutmuştu ve biz sohbete kaldığımız yerden devam etmiştik .
Kolejdeyiz , ben kolejin basketbol takımında oynuyorum . Şampiyonluk maçına bir iki saat evvel Ahenk beni motive ediyor ;
“Senin için kazma diyorlar”
Bundan daha iyi bir motivasyon olamaz :)
Salonda ısınırken her attığımı sokuyorum . Hocanın gözünden kaçmıyor tabii . Maça ilk beşte çıkıyorum . Gerçi bir iki sayı farkla yeniliyoruz ama benim için harika bir maç oluyor .
Yine Kolejdeyiz , bir gün Ahenk yanıma geliyor ;
“Timur , bi kız senden çok hoşlanıyor”
“Kim Ahenk ?”
“Alt sınıflardan bi kız”
“Boşver Ahenk”
“Ama çok güzel bi kız”
“Tamam Ahenk :)”
Kolejde herşeyden haberi olan her zaman Ahenk’ti . Kim kimden hoşlanıyor ? Kim kiminle çıkmaya başladı ? Kim kimden niye ayrıldı ? En son haberler Ahenk için hep bildik haberler oldu .
Üniversite yılları , Ahenk hemen Ankara’ya adapte olmuş . Ben daha yeni yeni Ankara’yı keşfediyorum . Ahenk çoktan kentin labirentlerini çözmüş . Bir gece hep beraber Time Out’a gidiyoruz ...
Yine üniversite yılları , ben ona ( Bilkent’e ) gitmiyorum , ama Ahenk beni Hacettepe’de yalnız bırakmıyor . Bir köşede oturup dertleştiğimizi hatırlıyorum . Ben o zamanlar yalnızım ve bir kız arkadaşım yok . Daha doğrusu kimseyi beğenmeyen burnu havada bir tipim . Ahenk bana kızıyor ;
“Niye kız arkadaşın yok !”
Üniversite bitmiş , askerdeyim .
Suriye sınırında , mayınlı arazinin hemen yanında , bölük merkezindeki odamda otururken Ahenk’ten bir mesaj alıyorum ;
“Kurşun asker naber ?”
Çok mutlu oluyorum . Askerdeyken bir kız arkadaşımdan aldığım ilk ve tek mesaj .
İş hayatı , Ahenk İstanbul’da ben Ankara’da . Bir yaz İstanbul’a gidiyorum . Ortaköy’de arkadaşlarla beraberiz . Ahenk yine masamızda ...

Sevgili Ahenk ,
Sen benim hayatımın 20 yılında varsın ve iyi ki varsın .
Düğününde senin yanında olacak olmak benim için büyük bir mutluluk .
Dileğim , hayatboyu mutlu olman !

Abant

2007-01-04T13:41:00.009+02:00

Yeni yılın ilk günü .
Abant'a doğru yola çıktım .
Yalnız değil tabii :)
Dorukkaya'da bi çay molası verdik .
Hava da çok güzel .

Kahvaltımızı önceden belirlediğimiz Gökdere'de yaptık .
Otobandan ayrılıp Abant yoluna girdikten birkaç km sonra .

Harika bi yer .
Orman içinde bi dağevi , geniş bi bahçesi ...
Sanki herkes bizi bekliyor gibiydi . İlk gelenler bizdik .

İçi de gördüğünüz gibi çok iyi düzenlenmiş .
Sade ve rahatlatıcı , gösterişten uzak .

Vee kahvaltı ...
Köy peyniri .

Biraz da sucuk tabii .

Sahanda yumurta , kızarmış ekmek , kaymak , bal , çayımız , salata ...

Pardon , bi de şömine ateşi :)

Harika bi kahvaltı sonrası yola devam .
Abant'a az kaldı .
Bu yolda araba kullanmak bile bi zevk .

Abant'tayız .
Göl kıyısında bi otelin salonundayız .
Salonun ortasında büyük bi şömine var .
Etrafında da oturma yerleri , göl manzaralı .

İşte bizim manzaramız .
Biraz şanslıydık , gelir gelmez bi çift kalktı ve yerlerine biz oturduk .
Bence salonun en güzel köşesiydi :)

Bi süre sonra salonda kimse kalmadı , bizden başka .
Şansa bak :)

Ben köpek kulübesine benzettim .
Yüzmeyi seven bi köpeğin kulübesi :)
Bu arada bilmem farkettiniz mi , Abant gölü buz tutmuştu .

Manzara büyüleyici .

Abant'ın bozulmadan korunabilmiş olması beni çok şaşırttı .

Bence herkes Abant'ı görmeli .

Artık dönüş vakti .
Ankara'ya 2 saatlik yolumuz var .
Hava kararmadan otobana çıkalım istiyoruz .

Tabii , gezinin en güzel anları aslında fotolara yansımayanlar ...

2007'de Görüşelim

2006-12-30T19:09:00.000+02:00

Kurban Bayramınız ve Yeni Yılınız kutlu olsun !

Yeni yılda yapmak istediğim çok şey var ...
Allah izin verirse !
Hareketli bir yıl beni bekliyor , bunu hissediyorum .

Ben mutluyum , siz de mutlu olun !

Hadi Bakalım

2006-12-19T20:42:00.000+02:00

Yorumsuz postlardan sıkılan arkadaşlarım var .
Onlar için yazıldı bu post :)

Evet , kim bu zat ?
Niye bir bere takmış , kel mi ?
Niye siyah bir bere , “Ben asi biriyim” mi demek istiyor ?
Spor giyinmenin manası nedir ? “32 yaşındayım ama kendimi 20 yaşında gibi hissediyorum” mu demek istediği ?
Ellerini saklama çabası var sanki . Niye acaba , yüzük var da onu mu gizlemeye çalışıyor ?
Sonra niye yalnız çekilmiş bir foto ? “Ben yalnız bi erkeğim ve yeni bi aşka açığım” mı demek istiyor ?
Niye gülmüyor , dişleriyle bir sorunu mu var ?
Ya da sert ve güçlü bir erkek gibi mi görünmek istiyor ?
Kolları o şekilde tutmak niye ? “Ben kendime güveniyorum” mudur verilmek istenen mesaj ?
Tepedeki Türk Bayrağı’nın anlamı da ne , milliyetçiyim imajı mı vermek istiyor ?
Burası da neresi ?
Ben söyliyim :))
Ereğli !
Ne işi var Ereğli’de bir kasım ayı ?
Önceki yazısında Ereğli’ye ikiziyle birlikte gittiğini söylemiş . Nerden bilicez ? İkizini gören var mı ?
Belki de sevgilisiyle gitti Ereğli’ye .
Ya da bir kaçamak yapmak mı derdi ?
Eğer kaçamak yapmak istediyse , Ereğli’de işi ne ? Daha iyi yerler var . Züğürtmüdür nedir :))
Bu fotoyu çeken de kim ?
Yine akla bir sevgili geliyor .
Sevgilisi yanındaysa , niye o da yok fotoda ?
Demek ki , onun görünmesini istemiyor . Potansiyel sevgililer kaçmasın diye mi böyle yapıyor uyanık ?

Evet , bekliyorum değerli yorumlarınızı :)
Comment moderation'dan da vazgeçtim ...

Sözüm Var Balık Yapıcam

2006-12-14T02:43:00.000+02:00

Ne kadar özlemişim bi sevgiliyi
Uykuya dalmadan mesaj çekmeyi
Sabah olduğunda hayaliyle uyanmayı
Fırsat buldukça saçlarına dokunmayı
Yok artık saklanmak
Evin önünden alıyorum sevdiğimi
Emek’in yarısı tanıyor beni
Akşamları arabasıyla gelen siyah bereli
Hiç de zor değil karanlıkta seçmek yeşil gözleri
Bilmiyorum bakan var mı camdan
Hareket etmem bi hoşgeldin öpücüğü almadan
Sonrası Ankara bizim
Aşka geldim yine bi aralık ayı
Beklemek bana hep zor geliyor baharı
Kararlıyım yeni yıla girerken kollarımda sen
Dudaklarından kalbine inen ise yine ben

Aşk

2006-12-08T13:09:00.000+02:00

Gizemlidir aşk
November'da başladığını söylerler
NewCastle'da devam eder
Hobby'de biraz tanımaktır onu
Mesnevi'den girince yer bulamazsın belki
Ama Cinnah’da bekler seni
Yıldız Beyi’nde dürüm de fena olmaz hani
Hayyami’de beyaz şarap da keyifli
Asıl güzel olanı ise Oz'a yapılan kısa yolculuktur
Koluna girmek var işin ucunda
Eve bırakmalar falan
Bi de iki küçük çikolata
Emek’e el sallarsın bi gece vakti
Ne de olsa aşk gizemli
Hem de gizem dolu

Gezi Notları

2006-11-27T16:42:00.010+02:00

Ereğli'ye giderken .
Fotoyu çeken Zeynep , ikizim .

Ereğli'deyiz .
Müzeyi çekmek istedim .
Eskiyle yeni yanyana .

Herkes istediği gibi yorumlayabilir :)
Ben diyorum ki : İki göz yetmiyor herşeyi görmeye ; mesela ensede de bi göz olsa fena olmazdı .
Geçmişten ders almak adına !

Ereğli Limanı'nın yanındaki tepede Türk Bayrağı .
Limanda güzel bi park var .
Park iyi düzenlenmiş ; yeşil alanlar , anıtlar ...

Türkiye'nin en güzel çileği Ereğli Çileği'dir ( Osmanlı Çileği )
Ne yazık ki çok az üretiliyor .
Ereğli dışında bulmak ise neredeyse imkansız .
Tabii , bu mevsimde biz reçeliyle yetinicez .

Ereğli Limanı'na ve parka uzaktan bi bakış .
Evet , yavaşça hava kararıyor .
Biz de pide yemeye gidiyoruz .

İşte , pidelerimiz .
Karadeniz pidesi , kavurmalı .
Bence en iyi pide burda .
Ne zaman Ereğli'ye gitsem , pidemi yerim .

Amasra !
Ertesi gün Amasra'ya gittik . Yol arkadaşım yine Zeyno .
Gördüğünüz gibi havamız gayet iyi , kasımın sonlarında olmamıza rağmen .

Kocayemiş !
Belki bilmeyenler vardır .
Çileğe benzer , ama çilek değil .
Yolda giderken aldık .

Tepeden aşağıya doğru iniyoruz .
Amasra'ya az kaldı .
Arabayı yol kenarında durdurup , bi de burdan foto çekmek istedim .
Amasra'yı daha yakından görmek isteyen "Amasra" yazıma bakabilir .

Tarlaağzı'ndayız .
Amasra'ya yakın bi koy .
Yanımda İbrahim Ağbi var .
Dolaşıyoruz .
Zeynep ve Enda ise Amasra'dalar .

Tarlaağzı yine .
Küçük bi liman yaptılar oraya .
Yine de doğal güzelliğinden bişeyler kaldı .

Yaşlı kavak ağacı .Özel bi ağaç .
Yurtdışından özel gelmiş .
Meşeye benzeyen bi kavak ağacı .
İbrahim Ağbilerin kendi bahçesi .
Karşınızda deniz ve yanıbaşınızda asırlık kavak ağacı .
Mangal yapmak için herşey hazır . Tarlaağzı !

Akşam , İbrahim Ağbilerin çatı katında kahve keyfi ve kuruyemiş !
Tabii , önceden tavada mezgit yenmiş :)
Söylemeye gerek var mı ?

Amasra'daki madenci heykeli .
Artık dönüş vakti .
Zonguldak'a ...

Ertesi gün , yani pazartesi , ailece Kilimli'ye gittik .
Teyzemi ve eniştemi ziyarete .
Çocukluğumun geçtiği Kilimli , daha doğrusu 7 yaşına kadar .
Burası eskiden çok güzel bi lokaldi , şimdi ise "Kanal Z" binası olmuş .

Evet , ayrılık vakti geldi .
Birazdan Ankara'ya gidicem .
Gitmeden önce şöyle bi Zonguldak Limanı'na doğru yürümek geldi içimden .
Günlerden Salı .

Annanem

2006-11-17T14:12:00.000+02:00

Zonguldak’a gidiyorum .
Annanemi görmeye ...
Biraz hasta !

Biraz da taze balık yemeye gidiyorum .
Çok tazesi ama , denizden çıkar çıkmaz .

Bi iki arkadaşımı görmeye gidiyorum .
Eskimeyen arkadaşları .

Tabii , bizimkileri de görmeye gidiyorum .

değerlidir bazı çiçekler
yaban gülü
kardelen
avu çiçeği

çiçekçide bulamazsınız onları
sizi beklerler yurtlarında
dağların yamacında
ya da nemli ormanlarda

annanem de avu çiçeğidir
gidip görmek lazım
ellerinden öpmek
dikkatle dinlemek
sevmek ve sevilmek

Fotoda gördüğünüz Avu Çiçeği'dir .
Zonguldak'ın yemyeşil ve nemli ormanlarında !

Natalia

2006-11-14T09:12:00.000+02:00

Kim bu güzel kız ?

Natalia !

Bi zamanlar Rus Voleybol Milli Takımı’ndaydı , şimdi ise Türk Voleybol Milli Takımı’nda .

Bazı insanların sıradışı olan hayat hikayeleri başkalarını hep kendine çeker .
Sıradışılık her zaman çekicidir .

Rusya’da başlayan voleybol yaşantısı , derken Türkiye’ye transfer olmak , sonra da bi Türk'le evlenmek ve Türk Voleybol Milli Takımı’nın en sevilen oyuncusu olmak ( bence ) ...

Bazılarını sevmek için onlara dokunmanız şart değil .
Aynı mekanı paylaşmaya da gerek yok .
Konuşmak bile bi lüks .

Seversiniz , karşılıksız .
O’nun sizi sevdiği gibi !

“Ben Türk'üm” diyen bu ufak kızı seviyorum :)
(31 yaşında ve benden uzun ; hani ben de kısa sayılmam , 1.85’im )

Beni Fan Club’ına katarmısın Natalia ?

Lütfen !

“Filenin Sultanları” Japonya’daki Dünya Kupası’nda yollarına devam ediyor . Başarılar !

Adını Sen Koy

2006-11-12T14:01:00.000+02:00

anlayamadığım insanlar var
ruhumu hapseden duvarlar yoktur diyen
görüyorum ki aşamadıkları puslu dağlar
karla kaplı yollarına düşenlere ise tuzak kuruyorlar
ulaşılamaz olmak adına saklanmak yegane kalkanları
yanlış ararlar acılarını hafifletmek için
içlerine çektikleri esrar başkalarının mutsuzluğu onlar için
nirvana beklerken yanıbaşlarında
dalga geçerler bloglarında
çöldeki kum tanesi kadar değersiz onlar için özürler
yırtıp atarlar kendilerine yazılan şiirleri
istedikleri bulandırmak kendilerini düşünen zihinleri
uzaklara bakıp ufuk çizgisini arayın
ruhunuzun sınırlarına bakın
siz ordan öteye gidemezsiniz

Fokları Koruyalım

2006-11-10T17:48:00.000+02:00

Bugün USA'deki bi arkadaşımdan e-mail aldım .
Kanada'daki fok katliamını durdurmak isteyen bi avuç insanın çabasıydı söz konusu olan .
Kendini medeni zanneden insanların ülkesi Kanada !
Gökdelenler , otoyollar , kişi başına düşen bilmem kaç dolar milli gelir , parklar , bahçeler , metrolar , müzeler değildir insanı medeni yapan .
Zihniyettir , başka canlıların yaşam alanlarına ve yaşama haklarına gösterdiğimiz saygıdır .
Medeniyet , tek dişi kalmış bi canavar değil malesef .
Gittikçe büyüyen ve etrafındakileri yutmaya devam eden bi "Kara Delik" .

Lütfen aşağıdaki linki tıklayın ve fokları korumak için mücadele eden bu insanlara siz de destek olun .

http://www.thepetitionsite.com/takeaction/236982184?z00m=11359

Not : Fok fotoğrafı www.wildfoto.com sitesinden alınmıştır .

Arkadaşımın Arkadaşı

2006-11-04T01:04:00.000+02:00

Akşam televizyonda bir reklam seyrettim ve reklamda geçen bir cümleye takıldım .
“İnsan arkadaşını seçebilir , ama arkadaşının arkadaşını seçemez .”
Birçok kere başıma gelmiştir .
Bir yere gidersin , arkadaşınla beraber , o sırada arkadaşının arkadaşı gelir .
Tabii , olabildiğince sıcak davranırsın , ne de olsa arkadaşının arkadaşı .
Ama içinden de geçmiyor değildir hani , nerden çıktı bu adam ?
Herkesi sevemiyor insan .
Hani bir yolun yolcusu olsam ve molada bir insanla tanışsam , o vakit pek umursamam .
Konu konuyu açar ve belki de gerçekten iyi sohbet olur .
Yeni insanları tanımak her zaman keyiflidir .
Ona bir itirazım yok yani .
Blogger olmanın da en iyi tarafı bu değil mi ?
Lakin , eğer arkadaşımla bir planım varsa ve onu kafamda kurgulamakla geçmişse buluşuncaya kadar geçen süre , nolur , arkadaşımın arkadaşı gelecekse önceden haberim olsun .
Bir temenni :))

Bakın

2006-11-01T13:44:00.000+02:00

Sevgili Tankut , bizim kolej grubuna bu fotoları yollamış .
Ben de onları bloguma alıp iki çift laf etmek istedim .
Bakın !
Yaklaşın ekrana !

İstanbul'un muhteşem güzelliğine dalıp gidin
Korkmayın , yiyeceğiniz vurgun o bildiğiniz türden değil
Baktınız kendinizden geçmek üzeresiniz
Tutunun Boğaz'ın kıyısına
Çıkın Ortaköy'e
Bi çay için , karşınızda Ortaköy Camii
Devam edin Kuruçeşme
Daha yolunuz var
Rumelikavağı'na kadar yorulmayın sakın !

İstanbul'lu bloggerlar , şanslısınız ne diyim .
Bayramlarınız bile ayrı bi güzel !

Öğretmen olmak , kısa bi süreliğine

2006-10-20T16:40:00.000+03:00

Dün nöbetteyken , bir telefon .
Beypazarı'ndaki Sağlık Meslek Lisesi'nden bir öğretmen .
"Doktor bey , öğrenciler daha önce hiç ambulans görmediler . Acaba çocukları oraya getirsem , onlara ambulansı anlatırmısınız ?".
"Hadi be !" dedim kendi kendime . Bu da nerden çıktı ?
Çocuklar ve ben ! Acaba sürekli soru soran üniformalı arkadaşlara tahammül edebilirmiydim ?
Tabii , bendeki hayır diyememe alışkanlığı yine kendini gösterdi ve "Olur öğretmen hanım , çocukları getirin" dedim .
Aradan yarım saat geçti ve öğretmen hanım doktor odasının kapısında belirdi .
Bendeniz kibar bi şekilde "Hoşgeldiniz" dedim ve beraber hastanenin bahçesine çıktık .
O da ne ? Karşımda sıraya girmiş , yaklaşık 40 öğrenci .
Eminim , onlar için bu , sadece dersten kaytarmak için iyi bir fırsattı , hepsi bu .
"Napalım öğretmen hanım ?" . "Gruplara bölsek de o şekilde anlatsam çocuklara , olmaz mı ?"
"Tabii olur , 10'lu gruplar yapalım", dedi .
İlk grubu aldım . "Hadi binin ambulansa" dedim .
"Biz sığmayız ki" , "Hocam ben ayakta kaldım" gibi serzenişler ...
"Hadi bakalım , herkes kendine bi yer bulsun".
Bu arada da düşünüyorum ; "Nerden başlasam anlatmaya ?" , "Neleri anlatmak lazım acaba ?" , "Neler çok detay olur ?" , "O konulara girmiyim" gibi şeyler .
"Hızır Acil nedir ?" , ilk soru . Cevap yok .
Anlıyorum ki , konuyu çocuklar için daha ilginç yapmak lazım .
Hemen bi örnek veriyorum :
"Annenizle mutfakta sohbet ediyorsunuz . O sırada anneniz bayıldı ve yere düştü . Naparsınız ?".
Şaşkın şaşkın bakan gözler ...
"Naparsınız diyorum , taksi mi çağırırsınız ?".
Gülüyorlar ; "Ambulans çağırırız hocam", uyanığın teki .
O sırada içlerinden cici bir kız , "Solunumuna bakarız" diyor .
"Nefes alıyor mu , almıyor mu ?".
İşte , duymak istediğim cevap .
Hemen bi öğretmen edasıyla , cici kızı ödüllendiriyorum .
"Bakın , arkadaşınız güzel birşey söyledi".
"Önce havayolunu kontrol eder , hastanın solunumu var mı ,yok mu ona bakarız".
Eveeet , bakışlardan anlıyorum . Çocukların dikkatini çekmeyi başardım ."Ha gayret hocam" , diyorum kendi kendime .
"Sonra ne yaparız ?" , cevap yok .
"Nabzına bakarız . Kalbi atıyor mu ? Ritm düzenli mi ?".
"Solunumu var , nabzı da düzenli , ama bi türlü gözlerini açmıyor . Bilinç kapalı . Ne yapalım ?".
"Polisi mi ararız ?" . "Hayır hocam".
"Jandarmayı mı ararız ?" . "Hayır Hocam".
"Peki kimi ararız ?". Cevap yok .
"112 tabii ki , yani Hızır Acil !"
"Peki , aradınız 112'yi , karşınıza kim çıkar , ben mi ?".
Gülüyorlar ; "Hayır hocam".
"Karşınıza , sizin gibi sağlık meslek lisesi mezunu , bir sağlık memuru çıkar . Peki ona ne dersiniz ?". Cevap yine yok .
"Önce kendinizi tanıtırsınız" . "Ben , Ayşe ya da Fatma her neyse , sizi Beypazarı'ndan arıyorum . Annem mutfakta baygın bi şekilde yatıyor . Solunumu ve nabzı var , ama bilinci kapalı . Nolur buraya bi ambulans gönderin !".
Çocuklar pür dikkat . Fazla üzerlerine gitmiyorum , istesem olayı daha da dramatik yapabilirim .
Devam ediyorum ; "Sağlık memuru sizi dinledi , sonra ?". Yine cevap yok .
"Sağlık memuru , ordaki nöbetçi doktora durumu anlatır ve doktor da sizi dinler ve ambulansı verdiğiniz adrese yönlendirir".
Tabii , bu arada ambulansın içindeki ekipmanları , serumları ve ilaçları kabaca anlatıyorum . Bi de defibrilatörü anlatıyorum .
Ders bitiyor ; veee ikinci grup ...
Üçüncü , dördüncü ...
Nihayet , 40 öğrenciye ambulans eğitimi veriyorum .
Çoook keyifliyim , biraz da yorgun . Konuşmaktan ağzımın kuruduğunu hissediyorum .
Derken , öğretmen hanım yanıma geliyor ve teşekkür ediyor .
Düşünüyorum ; aslında ne kadar da zevkli şu öğretmenlik !

Dhafer Youssef & Jathindur Thakur

2006-10-13T21:35:00.000+03:00

Karacaoğlu'ndaki iftarda tanıştım Yıldız'la .
Yemek sonrası Mine'yle bana ufak bir hediyesi vardı Yıldız'ın ; Cuero Sacro cd'si .
Mahçup olduk tabii , ilk tanışmaya insan birşeyler getirir .
Tabii , insan iftara yetişebilme çabası içinde kaybediyor kendini . Ben restorana geldiğimde herkes çorbalarını içmiş , kebap faslına çoktan geçmişti . Neyse , bu da mazeret olsun , kabul edile .
Cd'yi dinlediğimde ilk dikkatimi çeken tabii ki "Trailer" parçası oldu . Bir yerde duyduğum , ama adını koyamadığım o şarkı .

Yıldız'la müzik yolculuğu burda bitti zannedenler yanılıyor . Akbank Caz Festivali'ne gitme fikri Yıldız'dan geldi . Mine'yle beraber koşarak gittik . Uzun zamandır canlı bir perfonmansa gitmemiştim .

Konser vakti geldiğinde MEB Şura Salonu iğne
atsan yere rahatlıkla düşecek gibiydi , ancak yine de yabana atılamayacak bir izleyici kitlesi vardı .
Salona ilk gelen Dhafer Youssef ile Jathindur Thakur oldu . Tahmin edeceğiniz gibi bu isimleri yazarken bile Akbank Caz web sitesinden kopya alıyorum .
Dhafer Youssef , web sitesinden öğrendiğim kadarıyla , Tunus'un deniz kıyısındaki küçük bir kasabasında dünyaya gelmiş .
Jathindur Thakur'a ise sanal alemde ulaşmak o kadar kolay olmadı ; Viyana'da yaşayan Hint asıllı bir sanatçı .

Harika bir giriş yaptılar . Hintli sanatçı davulunu (tabla) öyle bir çaldı ki , Dhafer Youssef'un sesi ve udu , belki de biz o kültüre alışık olduğumuz için sönük kaldı .
Ardından ikiliye dört kişiden oluşan bir grup eklendi . Keman ve viyola bana çok da zevk vermedi . Doğunun o huzur dolu , biraz da buğulu müziğini biraz update etmeye çalışan bir havası vardı sanki dörtlünün . Herşeye rağmen ben şahsen Hintli davulcudan kulağımı alamadım .
Konser bittiğinde , zannediyorum , Yıldız'a bu konsere gelmeme vesile olduğu için teşekkür etmedim .
Sağolasın Yıldız !

Hoşgeldin Ramazan

2006-09-24T11:36:00.000+03:00

Ramazan ayının ilk günü ve güzel bir pazar sabahı .
Yazmadan olmaz yani .
Her zaman sevmişimdir Ramazan ayını . Oruç tutmak tam da bana göredir . Biraz sınamaktır kendini ve inancını . Aynı zamanda birlikteliktir . Herkesle bir olmak .
Sık sorulan sorular ise hep şunlar olmuştur :
Acaba ne kadar sağlıklı oruç tutuyoruz ?
Nerde yanlış yapıyoruz ?
Bazılarımız Ramazan'da niye kilo alıyor veya zayıflıyor ?
Niye Ramazan vucut kimyamızı zorluyor?
Bunca soruya en güzel cevabı , SkyLife dergisinin Ekim 2005 sayısında buldum . Sizlerle paylaşıcam tabii ki ;

ÜÇ ÖĞÜNDE BESLENİN
Aslında , Ramazan ayında önemli olan, oruç tutanların bu ibadeti yerine getirirken metabolizmalarını yıpratmamaları . Ancak ne yazık ki çoğu kişi , Ramazan sonunda hiç beklemedikleri bir kilo artışı ile karşı karşıya kalıyor . Özellikle de kentlerde yaşayanlar... Oysa Osmanlı döneminde , iftar sofraları zengin çeşitler ve kuvvetli gıdalar ile donatılıyordu . Fakat o dönemlerde insanların , yaşam tarzlarından dolayı harcadıkları kalori doğal olarak günümüzden fazlaydı . Geleneklerine düşkün olan Türk toplumu , belki aynı çeşitler olmasa da , aynı kaloride beslenmeye devam ediyor . Ancak günümüzün teknoloji destekli yaşam tarzında , alınan bu kaloriler yakılamadığı için , insanlar Ramazan Bayramı’nı fazla kilolarıyla birlikte karşılıyorlar ne yazık ki...
Ramazan’da aşırı kilo alımının diğer nedenleri ise , beslenmenin yanlış düzende uygulanması ve iftarda aşırı yemek tüketilmesi . Şimdi bu nedenler üzerinde duralım biraz .
Ramazan’da beslenme , gün batımı ile gün doğumu arasındaki zaman diliminde gerçekleştirilir . İftar kelimesi "fıtr"dan , yani Arapça’da "kahvaltı" anlamına gelen kelimeden türemiştir . Adı üstünde kahvaltı olan iftar , kahvaltılık atıştırmalar ile geçiştirilir . Ardından sofradan kalkılarak akşam namazı kılınır . Daha sonra günlük yaşamdaki öğlen yemeğinin karşılığı olan , "iftar sonrası" , yemeğe devam edilir . Metabolizmanın ihtiyaç duyduğu gıda , bu öğünde sağlanır . Oysa günümüzde bunun tam tersi yapılıyor . Çoğu kişi , iftar vakti sofradaki yemekleri aniden tüketmekte , sonra da uyumaktadır . Aslında , uykuya geçmeden önce yemeklerin hazmedilmesi gerekiyor . İşte bu yüzden gereksiz kilolar alınmakta ve insanlar düzensiz uyku problemi ile karşı karşıya kalmaktadır .
Gelelim sahur vaktine... Oruç tutacak kişinin , tan yerinin ağarmasına kadar yemek yiyebileceği zaman dilimidir imsak . Buna , gündelik hayatın akşam yemeği diyebiliriz . Hz. Muhammed , akşam yemeğinde aşırıya gidilmemesi gerektiğini söylemiştir hadislerinde . Bu durum , sahur için de geçerlidir . Yani , insanların sahuru hafif yiyecekler ile geçiştirmesi sağlık açısından önemli .
Eğer siz de her Ramazan aldığınız kilolardan yakınıyorsanız , bu yıl beslenme alışkanlığınızı değiştirin ; anlattığımız püf noktaları uygulayın . Bakalım , ay sonunda baskülünüz ne diyecek size ?

20000 Dollars

2006-09-05T21:31:00.000+03:00

3-Eylül günü Beypazarı Devlet Hastanesi acil servisinde nöbetçiydim . Her zamanki nöbetlerden biri gibi başladı nöbet . Karnı ağrıyan , midesi bulanan , başı dönen ...
Derken öğleye doğru bir telefon . Bir doktor arkadaşım , Polonyalı birinin rahatsızlandığını , benim ilgilenip ilgilenemeyeceğimi sordu . Ben de "İngilizce biliyorsa bir sorun yaşamayız" dedim .
Üç kişi geldiler acile . Hasta olanın ingilizcesi yoktu , ancak içlerinden biri ingilizce biliyordu . Birkaç soru sordum ve neyseki cevap aldım . Kısa bir muayeneden sonra , "EKG çekmemiz gerekiyor" dedim . EKG'sinde bariz MI vardı , yani kalp krizi görünüyordu .
Hastayı moniterize ettik ve yanındakilere durumun ciddi olduğunu , hastalarının Ankara'ya gitmesi gerektiğini söyledim . İçlerinden yaşlıca olan benden 5 dakika izin istedi .
Beş dakika sonra yanıma gelip , "Sigorta şirketiyle görüştük , 20000 dolara kadar olan harcamayı karşılayacaklarını söylediler" dedi .
"Öyleyse hastanızı Ankara'daki özel bir hastaneye göndericem" dedim . Doktor arkadaşım Bayındır Hastanesi'ni aradı ve hastane hastayı kabul etti .
10 dakika sonra da hasta ambulansla Ankara'ya yola çıktı .
Bunları niye anlatıyorum ?
Hiçbir sosyal güvencesi olmayan ya da yeşil kartıyla tedavi görebilmek için hastane hastane dolaşan insanlarımızı gördüğüm için .
Çok değil , daha 15 sene önce komünist ülke olan Polonya'nın vatandaşıydı bu adam .
Ben acaba Polonya'da kalp krizi geçirsem ve ordaki bir hastaneden Emekli Sandığı'nı arasam , acaba nasıl bir cevap alırdım , çok merak ediyorum .
Siz ne düşürsünüz bilmiyorum , ama ben Avrupa Birliği'nin bir vatandaşı olmak istiyorum .
Niye mi ?
Kalp krizi geçirdiğimde hastane bulabilmek için !

Amasra

2006-08-22T11:46:00.000+03:00

Görülmesi gereken yerler vardır ya ...
Hani , sadece tatil yapmak için değil ; "Git de gör" derler .
Amasra da öyle bir yerdir .
Benim için ise sadece Karadeniz'in en güzel yeri değil , aynı zamanda akrabaların ve dostların yaşadığı yerdir .
Ayten teyze , Günday teyze ,
İbrahim ağbi , Enda ,
Fatma teyze , Necdet amca ,
Saltuk ağbi ,
Agah'tır .
Annemin , çocukken yüzmeyi öğrendiği yerdir "Küçük Liman" .
Amasra !
Çektiğim fotolardan hazırladığım bir kolaj ;

Bu kez tam iki hafta kaldım Amasra'da .
Emine ablanın Huzur Aile Pansiyonu'nda ; bizimkilerin vazgeçilmezi . Şirin , güzel bir pansiyon . Büyük Liman'a bakarak balkonunda kahvaltı yapmak , akşamları ise geç gelinen saatlerde balkona oturup dağların üstündeki Ay'ı seyretmek . İlginçtir , yabancıların da sıkça tercihi . Ben ordayken önce Fransız bir çift , ardından Avusturyalı bir çift ve de gitmeye yakın İspanyollar vardı .
Yabancılar tatil yapmayı biliyor . Onlara sunulanı değil , kendileri keşfetmeyi seviyor .
İlk günlerde kafamda sadece deniz vardı . Sabahları ve öğleden sonra Büyük Liman'da mendirekte denize girmek ve akşamları da İbrahim ağbiyle takılmak .
Tabii , insan zamanla farklı arayışlara giriyor . Midye çıkarmak gibi . Bunun için İbrahim ağbiyle Delikli Şile'ye gittik . Ayağımızda paletler ve yanımızda şişme simitler . Dışardan bakıldığında , gerçekten komik bir halimiz vardı eminim .
Delikli Şile , Çakraz 'ın biraz ilersinde küçük bir koy . Bilenler için söylüyorum . Genelde balıkçıların bildiği bir yer .
Kıyıdan yaklaşık 100m kadar açıkta kayalıklardan midye toplamak , sonra da bunları sacda yapıp yemek ...
Amasra'nın iki limanı vardır . İnsanlar lodos estiğinde Büyük Liman'da denize girer . Poyraz estiğinde ise Küçük Liman sakin olur . Poyraz denizi soğutur . Ben ordayken şanslıydım . İki hafta boyunca deniz hiç bozmadı .
Direkli , son günlerde Agah'la beraber denizin keyfini çıkardığımız mekan oldu . Bu arada Kemer'den bütün riskleri göze alarak bir kez atladım . Hani Boztepe'yi ( Yerlisi "Pöstepe" der ) Amasra'ya bağlayan Kemer . Ordaki akıntıya kendinizi bırakmanızı tavsiye ederim . Lodos estiğinde akıntı sizi Tavşan Adası'na doğru atar . Poyrazda ise kendinizi Küçük Liman'daki surların dibinde bulursunuz . Canı istediğinde yönünü değiştiren bir nehir gibi . Ordu'nun dereleri yukarı akmaz , ama Amasra'nın Kemer'inde denize girerseniz , sizi istediği yere atar :))
Delikli Şile'de mangal yapmak , pansiyonun bahçesinde akrabalar ve dostlarla hep beraber yapılan balık keyfi , Günday teyzenin barakasındaki sohbetler , Saltuk ağbinin Konak Kafe'sinde dondurma yemek , Boztepe'ye çıkıp Amasra'nın fotolarını çekmek , Tarlaağzı'nda mangal yapmak , Kazpınar'dan su içmek , Fatma teyzelerin Kaleiçi'ndeki harika evlerinin bahçesinde akşam yemeği yemek , Necdet amcayla tarih sohbetleri yapmak , geceleri İbrahim ağbiyle evlerinin çatı katında DVD seyredip dondurma yemek , tatil dönüşü aklımda kalanlar ...
Bu kez Bozköy'de denize giremedim . Çok kalabalıktı . Nerde eski Bozköy ; kimseler bilmezdi .
Yapmak isteyip de yapamadıklarım da var ; Pınarbaşı'na gitmek , Valla Kanyonu'nu görmek , Yenice Ormanları'nda dolaşmak , Gideros Koyu'nda denize girmek ...
Belki seneye ...!

Harika İstanbul

2006-07-17T16:45:00.000+03:00

Mükemmel bir İstanbul tatili yaptım . Bu kadar eğlenceli olacağını bilseydim , tatilimi baştan uzatır ve planlarımı ona göre yapardım ; inanın !
Burda neler yaptığımı anlatmaya sayfalar yetmez . Asıl yapmak istediğim gittiğim bazı özel mekanları sizinle paylaşmak .
İlk olarak Balıkçı Sabahattin'le başlamak istiyorum . Sultanahmet'i herkes bilir de , nedense Ahırkapı'yı çok az insan bilir . Halbuki , Ahırkapı Sultanahmet'in hemen alt tarafıdır . Sultanahmet'in minarelerinin gölgesi Ahırkapı sokaklarına düşer desem herhalde çok abartmam . "Four Seasons Hotel" gibi dünyanın en iyi otellerinden birinin bulunduğu bu semtte , bir de İstanbul'un en iyi balıkçılarından biri varmış da haberim yokmuş .
Balıkçı Sabahattin ...!

Gerçekten çok güzel bir mekan . Aslında mekanı farklı kılan daha çok konumu ; tarihle iç içesiniz .
Balık ve mezeler çok güzeldi , ancak özellikle "Midyeli Pilavı" yemenizi tavsiye ederim . Tabii , beni bu mekanla tanıştıran sevgili Ebru'ya ve eşi Ahmet'e teşekkür ediyorum .
Gelelim başka bir mekana , Beşinci Kat ...!
Nerden başlasam , nasıl anlatsam :)) Olmaz böyle bir manzara . Hani İstanbul'u ilk defa gören biri olsam neyse , en az yüz defa gelmişimdir . Öyle bir manzara düşünün ki , sağınızda "Kız Kulesi" solunuzda "Boğaziçi Köprüsü" ve karşınızda "Çamlıca" .
Mekan , adı üstünde , bir binanın beşinci katında ve bir de terası var . Yani , kışın alt kat , yazın ise teras tercih ediliyor . "Kremalı Mantar Soslu Bonfile" ve yanında "Antik Kırmızı Şarap" ve de güzel bir sohbet , Ahenk ve Defne . Zeynep'i saymıyorum , sevgili ikizim zaten her zaman yanımda . Burda bir de uyarı yapmak zorundayım , erkek arkadaşlara . Binanın giriş katında "Barbahçe" adında bir de gay bar var , sonra söylemedi demeyin :)) Kızlar , siz girebilirsiniz , birşey olacağını sanmıyorum :))
Eveet , yersiniz içersiniz , ya sonra ?
Müzik ve dans ...!
Beyoğlu , gittikçe güzelleşiyor . Bu sefer bunu daha iyi farkettim . Barlar , kafeler , meyhaneler , gece kulüpleri ile gerçekten İstanbul'un eğlence merkezi çoktan olmuş . Üstelik kaliteli mekanlar da oldukça çok .
Aslında gittiğim üç yer var . Ancak bunlardan "Biancha" çok da benim tarzım değil . Bu yüzden onu es geçicem .
"Aura Pera" yla başlamak istiyorum . "Nevizade Sokağı" ile "Balo Sokağı"nın kesiştiği yerde "Aura Pera". Nevizade Sokağı'nı anlatmaya gerek var mı bilmiyorum . İstanbul'da , Beyoğlu'nda meyhaneye gitmek isteyenlerin fazlaca uğrak yeridir . Aura Pera , tam da bu sokağa bir binanın terasından bakar . Tabii , yandaki Biancha'nın müsaade ettiği kadarıyla . Aura Pera sadece bir teras değil , aslında o binanın tümü . Bütün katlar gayet şık tasarlanmış , ancak yazın herkes terasta doğal olarak .
DJ Kerem'in hakkını da vermek lazım , gerçekten çok iyiydi . İyi bir DJ , sevmediğiniz bir şarkıyı bile size sevdirebilir .
Mekan kadar ortamın atmosferi de çok iyiydi . Bizim grupta en çok ben eğlendim , çünkü uzun zamandır bu tarz bir yere gitmemiştim .
Siz bakmayın fotodaki yalnızlığa , ortam gece 12'ye doğru doluyor . Hele bir de bizim gibi cuma akşamı giderseniz , tam anlamıyla mekan full olur .
Aynı gece , tam da Aura Pera'da havaya girmişken , bir de "Line"ı görmek istedik . Yani , biraz da demlenmek oldu bizimkisi .
Kısa bir yürüyüşten sonra Line'nın kapısında bulduk kendimizi . Mekan , tıklım tıklım , adeta zor yürüyoruz . Adını bilmediğim bir DJ'le oyalandık biraz , ancak ilerleyen dakikalarda gecenin sürprizi çıkageldi . Canlı müzik ...!
Yaş ortalaması sanırım 25 falan olan bir grup . 80'lerden çaldılar hep , biraz da günümüzden . Ancak , çok iyiydiler . Tepindim durdum . "Yüksek Sadakat" ünlü olmadan önce Line'da çalarmış . Anlayın yani . Boş bir yer değil . Tabii , zaman zaman popüler isimler de Line'da çıkıyor . Örnek , "Sarp" her çarşamba orda .
Ertesi gün Ankara'ya arabamla gidecek olmasam , beni kimse ordan sabahın 2'sinde alamazdı . Gün ağırana kadar kalırdım , harbiden .
Dedim ya , "Harika İstanbul" !
Doymadım , doyamadım ...!

RH(-) Olanlar Gerçekte RH(-) Mi ?

2006-06-08T11:46:00.000+03:00

Uuuuu !
Ürküten bir soru .
Geçenlerde bir makale okudum . Daha doğrusu Mine'nin semineri için bir makaleyi çevirdim .
Bana ilginç geldiği için sizlerle de paylaşmak istiyorum . Tabii , konuyu özet bir şekilde anlatıcam .
İnsan kanında çok sayıda ve çeşitte kan hücreleri vardır . Örneğin , fotodaki kırmızı renkli hücreler kırmızı kan hücreleri , mor olanlar trombositler , yeşil olan bir T-Lenfosit , onun hemen üstündeki turuncu renkli olan da bir monosittir .
Kırmızı kan hücreleri , içerdiği Hemoglobin'den ötürü kana rengini veren hücrelerdir . O2'yi akciğerden alıp dokulara götüren , dokulardaki CO2'yi alıp tekrar akciğere getiren hücrelerdir . Buraya kadar olan kısım hepimizin bildiği şeyler .
Ancak , çok da bilinmeyen kan grupları , aslında klinik açıdan işin önemli olan kısmıdır . Kırmızı kan hücreleri üzerinde bazı antijenler vardır . Bunlar da oldukça çeşitli ve de çok sayıdadır .
Bunlardan biri de RH D Antijenidir . Bir insanın kırmızı kan hücreleri D antijeni taşıyorsa , o insanın kanı RH(+) 'dir . Yok eğer taşımıyorsa RH(-) 'dir .
Gelelim esas konumuza : Acaba RH(-) bir kan gerçekte RH(-) mi ?
Aslında RH(-) olan insanların kırmızı kan hücrelerinde de D Antijeni var olabilir . Ancak , bu antijenlerin sayıları düşük olduğu için kanları RH(-) olarak algılanır . Bunlara tıp literatüründe "Zayıf D" denir . Eğer D antijen sayısı çok azsa , o zaman da "Çok Zayıf D " denir.
Elbette , D antijen sayısı öyle her yerde belirlenemez . Çok az sayıdaki merkezde belirlenebilir .
Ancak , kabaca RH(-) olan bir kanın "Zayıf D" olup olmadığına bakılabilir . Bazı ülkelerde buna bakılması zorunludur , bazılarında ise zorunlu değildir . Örnek , Türkiye'de zorunlu değil ; ilginç olan ABD'de de zorunlu değil .
Peki , bu konu niye tartışmalı bir konu ? Niye her yerde , RH(-) olan bir kan "Zayıf D " açısından rutin olarak bakılmaz ; veya bakanlar niye buna bakar ?
"Zayıf D" olan bir kan başkasına verildiğinde , yani RH(-) olan başka birine verildiğinde , çok nadiren immün reaksiyon oluşturur ; yani Anti-D oluşumu çok nadir olur . Okuduğum makalede bu şekilde olan sadece birkaç vaka belirtiliyordu .Yani milyonlarca insandan sadece birkaç tane . Hatta bazı ülkelerde hiç vaka tespit edilmemişti .
Şimdi , bir örnek verelim . 20 yaşında genç bir kız , RH(-) . Bir sebepten ötürü hastanede kendisine RH(-) kan veriliyor . Buraya kadar herşey normal .
Ancak , bu genç kızda nadir olan birşeyin olduğunu düşünelim . Kendisine verilen RH(-) kan , aslında "Zayıf D" olsun . Zaten binlerce temiz RH(-) kan içinde "Zayıf D" yi bulması başlı başına takdire değer , bi de buna karşı çok nadir görülen birşey yapsın , yani vücudunda Anti-D oluştursun . Buraya kadar yine herşey normal , hiçbir sorun yok . Sonra bu genç kızımız evlenmeye karar versin ve kendine RH(+) bir koca bulsun ve evlensin . Derken kısa bir süre sonra hamile kalsın . Karnındaki bebeği de RH(+) olsun . İşte , şimdi gerçek bir sorun ...!
Annenin kanında Anti-D antikorları var , bebeğin kanı ise D(+) . Yani anne kanı ile bebeğin kanı birbirine düşman . Annenin antikorları plasenta ile bebeğe geçer ve bebeğin kırmızı kan hücrelerini öldürür . Sonuç , bebek ölür ...
Demek ki , "Zayıf D " nadiren görülse bile ve de "Zayıf D" nadiren immün reaksiyona yol açsa bile , özellikle doğurganlık çağındaki RH(-) bayanlara , RH(-) kan vermeden önce , mutlaka o kanın "Zayıf D " açısından incelenmesi gerekir .

Sınırları Zorlamak

2006-05-14T12:46:00.000+03:00

Animaturk

Haftasonu Zonguldak'taydım

2006-05-11T14:09:00.000+03:00

Dediğim gibi , haftasonu Zonguldak'a gittim . 5-Mayıs cuma günü depoyu fulleyip yola çıktım . Devrek'e geldiğimde Hayri'yi aramak farz oldu . Tabi , Hayri her zamanki gibi kapsama alanı dışında olduğundan kendisine ulaşamadım . Hayri , askerden arkadaşım . Filyos Çayı üzerine ikinci bir köprü yapıyorlar ; bizim inşaat mühendisi de oranın denetiminden sorumlu .
Akşam eve geldiğimde şunu farkettim ; aslında Zonguldak , Ankara'ya çok yakın . İlk defa kendi arabamla geldiğim için belki de bunu yeni farkediyorum . Düşünsenize ; sadece 3 saatte gidiyorsunuz . Hiç birşey . Ankara'da , Oran'dan Sincan'a 1 saatte gidiyorsunuz .
Gelir gelmez , Devrek'ten aldığım simitlerle kahvaltı türü birşey yapmak istedim . O sırada ağbim geldi ve "Fazla yeme , yemeğe davetliyiz " dedi . Meğer Halim ağbi balık sofrasını hazırlatmış , bizi bekliyor . Kaçar mı ? Kaçmaz .
Gara giden yol üzerinde DVD satan bir dükkanın ikinci katında tam bir Çilingir Sofrası bizi bekliyordu . Çupra Buğlama ve rakı ve de isteyene beyaz şarap ... Gece 23:00 e kadar oturduk , dükkanın kapanması gerekiyordu çünkü .
Ertesi gün Mustafa'ya uğradım . Bizim kuzen Zonguldak piyasasını kapmış desem yeridir , tanımadığı kimse kalmamış . Bilgisayarın ekran koruyucusu çok anlamlıydı doğrusu . Küçük Efe'nin fotosu ... Bence bir dayının yeğenine gösterdiği sevginin gerçek bir ifadesi . Ordan Nermin'e gittim . Nermin her zamanki gibi güler yüzlü . Sigorta sektörü tam da onun işi , zaten müşteriler de bunun farkında .
Aynı günün akşamı teyzem ,eniştem , Mustafa ve Nermin ve de bizimkiler hep beraber Zeynep'te toplandık . Annemin Hıdırellez'e olan başka türlü bir sevgisi vardır ; her zaman bir gül ağacı bulur :)) 6-Mayıs'ın hakkını verdik yani . Harika bir sofra .
Pazar günü sabahtan kararımızı verdik ; Ereğli'ye gidilecek . Hava istediğimiz gibi değil ; yağışlı , yani tipik bir Karadeniz günü . Ereğli'de biraz turladıktan sonra tabi ki pideciye gittik . Aslında pidecinin yeri çok sıradan , ancak Karadeniz Pidesi'ni (bazıları Samsun Pidesi demeyi tercih eder) gerçekten iyi yapıyorlar . Dönüşte annemin doğa sevgisi yine kendini gösterdi ve yolun kenarında bulduğu Avu çiçeklerinden biraz topladı . Malesef Osmanlı Çileği (Ereğli Çileği) bulamadık , zaten onun için erken . 1-2 hafta sonra ancak çıkar .
Akşam Gökhan , ağbim ve ben Pasha'ya gittik . Meğer orayı bizim kolejden Alev işletiyormuş . Alev'le de böylece tanışmış oldum . Sıla'yı da yıllar sonra gördüm . Gece 24:00 gibi mekandan ayrıldık ve ağbimi eve bıraktıktan sonra Gökhan'ın evine gittik . Asuman teyzeyi yıllar sonra görmek , hem de 8 yıl sonra görmek ilaç gibi geldi . Bendeki değişikliğe çok şaşırdı doğal olarak . Evleri tek kelimeyle harika . Bir apartmanın en üst katı ve geniş bir terasın tam ortasında . Deniz ve liman olduğu gibi görünüyor . Ankara'nın en güzel evi onun yanında sönük kalır . Deniz , deniz , deniz ...
8-Mayıs benim için dönüş günü , ertesi gün nöbetim var . Öğlen Zeynep'le buluşup As Urfa'da kebabımızı yedik . Derken eve gittim ve üstümü değiştirip yola çıktım .
Keyifli bir haftasonuydu .

4 Nisan

2006-04-06T18:22:00.000+03:00

Beypazarı Devlet Hastanesi Acil Servisi'ne transfer olduğum gün yani . "Hızır Acil'in rahatlığı varken , niye Acil Servis ? " , diye soranlara söyleyecek mantıklı bir nedenim yok tabii . Zaten bunun için benim fikrimi soran da yok doğrusu . İl Sağlık Müdürlüğü'nün takdiri dersek daha doğru olur .
İlk gün her zaman zordur ; ancak 2 senedir hastanenin bir köşesinde , hastaneden bağımsız , kendi işiyle uğraşan ve de hastanenin bütün nimetlerinden faydalanan bir kişi için tabii ki hiç de zor olmadı . Acilin kadrosunu zaten tanıyor idim . Dr. Mutlu ile beraber nöbetçi idik . Sabah Mutlu'ya , " Sen otur , ben başlıyım " dedim .
Derken hastalar bir film şeridi gibi önümden geçmeye başladı . Muayene odasını bu şekilde anlatan kaç doktor vardır acaba :)) Kanalizasyon çukuruna düşen ve kolunu kıran yaşlı bir amca , neresine dokunsam ağrıdığını söyleyen yaşlı psikiyatrik bir teyzemiz , tansiyon şikayeti olan orta yaş üstü beyler ve bayanlar , kulağı ağrıyan ya da ateşi olan ya da öksüren çocuklar , köyde odun keserken odunun üzerine düşen ve göğsünde 10 cm'lik bir kesi ile gelen köylü , hastalandığında kendini tedavi etmek için kafasına göre ilaç kullanan ve malesef başarılı olamayan Yüksek İhtisas'dan bir hemşire , vesaire vesaire ... Bu arada beni ilk defa gören ve şaşıran represantlar .
Gelelim nöbetin en güzel anına ; Hoşgeldin Partisi ! Hemşirelerden Derya ve Özgür'ün öncülük ettiği , hastalardan uzak , sağlık memurlarının odasında yapılan , baklavalı ve dondurmalı yarım saatlik bir mola . Bütün acil orda . Benim paramedik Abdullah ve ATT Serkan da orda .
Bitmedi ! Nöbet çıkışı , yani 5-Nisan sabahı 112'den doktor arkadaşlarla gittiğimiz piknik . Şahinur , Enes , Özgür ve eşi Cevher ve ben . Köroğlu Dağları'nın eteğindeki Karabire Köyü yakınında , asırlık söğüt ağaçlarıyla dolu , içinden küçük bir derenin geçtiği yeşil bir vadi . Henüz saat 12:00 civarı .
Gelir gelmez güzel bir kahvaltı yaptık . Ardından badminton . Sonra bir okey partisi . Derken herşeyi olduğu gibi arkamızda bırakıp kısa bir tracking yaptık . Karlı dağların yanındaki küçük tepeye çıktığımızda tabii ki bolca fotoğraf çektik . Manzara çok iyi . Yeterli kalori harcadığımıza kanaat getirince oturduk mangalın başına . Mangalın keyfi başka tabii . Biraz ilerimizde köhne bir tahterevalli vardı . Üzerinde tepindik durduk , harbiden .
Çay , kahve ... Derken , güneşin tepenin ardından kaybolması .
Eve geldiğimde çoktan gece olmuştu . Uzun zamandır bu kadar keyifli vakit geçirmemiştim .

Sezi

2006-03-23T17:50:00.000+02:00

18-Mart akşamı Emrah aradı . Meğer bizim asker Ankara'ya gelmiş . "Tolga yanımda , Kızılay'da bir kafede oturuyoruz , sen de gelsene" dedi . "Tabii , geliyorum" dedim . Tolga'yı görmeyeli herhalde 10 sene olmuştu . En son Zonguldak'ta galiba 1996'da görmüştüm . Cafe M'de buluştuk . Tolga'nın ilk tepkisi , "Ne yaptın ağbi sen ya ?" oldu . Dökülen saçlarımı kastediyordu besbelli .
"Engelleyemedim , olan oldu" dedim . Bizim Tolga biraz kilo almış , hepsi o . Emrah'la zaten senede birkaç defa görüşürüz , ancak Tolga'yla bir türlü görüşememiştik .
Tolga , Yeşim'le evlendikten sonra 5 sene Yeşim'le beraber Amerika'da kaldı ve orda mastır yaptı . Türkiye'ye geldiğinde de askere gitmiş ve askerliğini bitirmiş . Tabii , benim askerliğini yaptığından haberim yok .
Yeşim de , aslında biyoloji mezunu , ancak Amerika'da istatistik üzerine doktorasını yaptı ve dönünce ODTÜ Eğitim Bilimleri'nde ders vermeye başladı ; akademili oldu yani . Şuan Tolga ve Yeşim ODTÜ kampüsünde lojmanda kalıyorlar .
Emrah'a gelince , o da boş adam değildir . İTÜ Mimarlık'tan birkaç ay önce Yrd. Doç.'liğini aldı . Komik olan bunun Emrah askerdeyken olması . Zaten Emrah'ın da o gün Ankara'da olmasının sebebi ODTÜ'deki bilimsel bir kongrede konuşmacı olması . Bunun için askerliğinin yıllık izninden 2 gün yemiş , böyle bir adam yani .
Unutmadan söyliyim ; Tolga , Yeşim ve Emrah TED Zonguldak Koleji'nden sınıf arkadaşlarım .
Cafe M'de sohbet ederken 10-15 dakika oldu olmadı Tolga , "Ben kalkıyım , ne de olsa babayım , dönmem lazım , geç oldu" dedi . Halbuki saat 21:00 civarı . "Ben bundan birşey anlamadım , bari seni eve bırakıyım , en azından yolda da muhabbet ederiz" dedim . Derken Tolga , Emrah ve ben atladık arabaya , doğru ODTÜ'ye ... ODTÜ'yü az çok bilirim , ancak lojmanları değil tabii ki . Git git bitmedi , meğer lojmanlar kampüsün bir ucundaymış .
Tabii , gelmişken Yeşim'e uğramamak olmaz ; kapıyı tıklayalım , bir "Merhaba" diyelim dedik .
Tolga kapıyı açtı ve o da ne ? Minik elleri , sarı saçları ve ürkek bakışları ile karşımda ; Sezi ! Tabii , adını sonra öğrendim . "Seni öpebilirmiyim ?" dedim , cevap yok . Kucağıma aldım ve yanaklarından öptüm .
Sezi , 18 aylık . Amerika doğumlu . Hani şu Green Card'ının peşinden koştuğumuz USA . Büyüyünce green card'la dalga geçecek Sezi ; ne de olsa Amerikalı artık o .
Yeşim beni görür görmez , "Ana , kim gelmiş" dedi ve boynuma sarıldı . Sezi'yi gösterdim ve "Kim bu ?" dedim , güldük . Salona geçtik . Salonun ortası oyuncak tepeciği şeklinde , bir tür oyuncak fuarı sanki . Neler yok ki ; oyuncak cep telefonundan arabaya kadar herşey . Sezi'yle aramızdaki iletişim mükemmel . Kucağıma aldım , bana sarıldı , bırakmıyor . Derken kameralar çalıştı tabii , kaçırılmaz bir sahne . Yeşim'in annesi de şaşırdı , " Seni çok sevdi " dedi . Çocuk deyip geçmeyin , aslında o da herşeyin farkındaydı . Evlerine gelen yabancı aslında annesinin ve babasının çok iyi tanıdığı eski bir dosttu .
Sohbet ilerledi tabii . Kahvemizi içtik , aşuremizi yedik . Derken ayrılık vakti geldi . Tabii , Sezi'yi öpmeden ordan ayrılmak olmazdı , olmadı da . Emrah'la dışardaki arabaya doğru yüyürken , "İyi ki gelmişiz" dedim . Çok güzel bir geceydi .
Tolga , Yeşim ve Sezi !

Travma ve Resüsitasyon

2006-03-14T21:11:00.000+02:00

Niye böyle bir başlık ?
Dikkat çeksin diye tabii ki . Aslında anlatmak istediğim hastanede yaşadıklarım ...
Hastane , Ankara-Eskişehir yolu yakınında , Bilkent'e giderken sağda gelirken solda :) varolan ve aslında Trafik Hastanesi'nin kapatılmasıyla onun boşluğunu doldurmak için yapılan bir hastane . 7-10 Mart tarihleri arasında Travma ve Resüsitasyon Sertifika Kursu bu hastanede yapıldı .
Tabii , burda şunu anlatmam lazım ; artık acil servis doktoru olarak çalışabilmek için doktorlardan 4 sertifika isteniyor . Bunlar ; temel yaşam desteği , çocuk ileri yaşam desteği , erişkin ileri yaşam desteği ve de travma ve resüsitasyon . Yani gördüğünüz üzere benim mesleğimde diplomanın anlamı şudur ; sertifika alabilmeniz için önce diplomanız olmalı . Tıp fakültesini bitirmek doktor olmak için yetmez . İş yeri hekimliği , aile hekimliği , medikal estetik hekimliği , turizm hekimliği ve bilmem ne hekimliği için sertifika şarttır.
Kurs 4 gün sürdü ve son günde yazılı ve pratik sınav yapıldı . Bu süre içinde iyi vakit geçirdim diyemem . Yorucu bir ders temposu ve de yaklaşan sınavın kaçınılmaz stresi . Bu süre içinde belki de en iyi an Suat'ı dahiliye servisinde yakaladığım andı . Aslında bir gün önce yemekhanede karşılaşmış ancak fazla sohbet edememiştik . Bu sefer öyle olmadı , doktor odasında Suat'ın beni diğer doktorlarla tanıştırma çabası dışında kalan vakitlerde sohbet edebildik.
Aslında tam da o gün beni şaşırtan başka bir rastlantı oldu . Öğle yemeğinde , yemek sırasında iken dikkatimi bir kız çekti . Sıranın biraz ötesinde duran ve yanındaki arkadaşıyla sohbet eden bu bayanı sadece arkadan gördüm , yani yüzünü kesinlikle görmedim ve nedendir bilmiyorum aklıma hemen Belde geldi . Sonra kendi kendime "Belde'nin burda ne işi var , mutlaka başka bir yerdedir" dedim ve umursamadan yemekhaneye gittim . Öğleden sonra Suat , serviste sohbet ederken bana "Bizden de birkaç kişi var burada" dedi . Kimler diye sorduğumda , "Bilmem tanırmısın , Türkçe tıptan Belde var" dedi. "Tabii ki tanıyorum" dedim . Her zaman güleryüzlü olan , esprili , sıcakkanlı Belde'yi tanımam mı? Anestezi uzmanı olmuş.
Efendim , bendeniz okulu bir sene uzatan bir şahsiyet olarak sadece kendi dönemiyle yetinmeyen , diğer dönemlerden de arkadaşları olan biriydim . Bundan da hiç şikayetçi olmadım . Suat da bu sayede tanıdığım bir arkadaşımdı . Yıllar sonra yollarımız Ankara 112 'de kesişti . Derken , Suat aile hekimliğini kazandı ve ihtisasına başladı . Umarım bu arkadaşlık daha uzun yıllar devam edecek.
Söylemeyi unuttum , kursu başarıyla tamamladım.

Nihayet

2006-03-09T00:33:00.000+02:00

Sevgili Mine , gördüğün gibi bir blogum oldu . İyi mi oldu ? Valla bilmiyorum , görücez . Benim gibi yazma özürlü bir arkadaşın neler yapar ben de merak ediyorum . Sayende sanal aleme kazık çaktık . "Yalan Yok" demeyi tercih ettim , çünkü insanlar samimi şeyler okumak istiyor , bence böylesi de zaten daha keyifli oluyor . Beni sobelemeyi unutmazsın artık . Şimdilik bu kadar yeter , bundan sonraki yazım daha kapsamlı olacak , söz !